Από την Ολλανδία έως τη Ρουμανία, η διάρκεια του εργασιακού βίου διαφέρει σημαντικά στην ΕΕ- Δείτε τις διαφορές
Δεν αποτελεί μυστικό ότι πολλές ευρωπαϊκές χώρες αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης, ενώ παράλληλα μεγαλώνει και η αναμενόμενη διάρκεια του εργασιακού βίου.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Πρόκειται για ζήτημα που τα τελευταία χρόνια έχει προκαλέσει κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την ήπειρο: η Γαλλία γνώρισε το 2023 μαζικές, πανεθνικές διαδηλώσεις και απεργίες, όταν η τότε πρωθυπουργός Ελιζαμπέτ Μπορν επιχείρησε να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 έτη.
Η μεταρρύθμιση εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο, όμως η Εθνική Συνέλευση ψήφισε αργότερα, το 2025, την αναβολή της εφαρμογής της έως το 2028, μετά τις επόμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές, ώστε να αποφευχθεί μια νέα κυβερνητική κρίση.
Στη Ρουμανία, η κυβέρνηση αυξάνει σταδιακά έως το 2035 το όριο συνταξιοδότησης των γυναικών από τα 63 στα 65, ώστε να εξισωθεί με εκείνο των ανδρών, στο πλαίσιο ευρύτερων μεταρρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό. Παράλληλα, αυξάνει σταδιακά και το όριο συνταξιοδότησης για δικαστές και εισαγγελείς στα 65 έτη, καθώς σήμερα μπορούν να βγουν στη σύνταξη ήδη από τα τέλη των 40 τους, ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας.
Το κοινοβούλιο της Δανίας έχει επίσης ψηφίσει νόμο που αυξάνει την ηλικία για τη λήψη κρατικής σύνταξης στα 70 έτη μέχρι το 2040, επιχειρώντας να τη συνδέσει με το προσδόκιμο ζωής, χαρίζοντας στη χώρα ένα από τα υψηλότερα όρια συνταξιοδότησης στην Ευρώπη.
Παράλληλα με αυτά τα μέτρα, αυξάνεται και η αναμενόμενη διάρκεια του εργασιακού βίου σε όλη την ΕΕ.
Ειδικότερα, η προσδοκώμενη μέση διάρκεια εργασιακού βίου για άτομα ηλικίας 15 ετών και άνω στην ΕΕ έφτασε τα 37,5 έτη το 2025, σύμφωνα με τη Eurostat. Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε από τα 37,2 έτη το 2024 και τα 35,2 έτη το 2016.
Ο δείκτης της Eurostat εκτιμά πόσα χρόνια μπορεί να αναμένει ένας 15χρονος ότι θα παραμείνει στο εργατικό δυναμικό με βάση τις σημερινές συνθήκες. Περιλαμβάνει περιόδους τόσο απασχόλησης όσο και ανεργίας και δεν αποτελεί ένδειξη της ηλικίας συνταξιοδότησης ή του πόσο πρέπει να εργάζονται οι άνθρωποι.
Ωστόσο, καταγράφονται σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών της ΕΕ και διαφαίνεται ένα ρήγμα Βορρά-Νότου.
Σε επτά χώρες της ΕΕ, οι εργαζόμενοι αναμένεται να παραμένουν στην αγορά εργασίας για 40 ή περισσότερα χρόνια: πρόκειται για την Ολλανδία (44), τη Σουηδία (43,3), τη Δανία (42,6), την Εσθονία (41,5), την Ιρλανδία (40,7), τη Γερμανία (40,2) και τη Φινλανδία (40,1).
Στον αντίποδα, η Ρουμανία (32,7), η Ιταλία (33) και η Βουλγαρία (34,6) εμφανίζουν τη μικρότερη μέση διάρκεια εργασιακού βίου.
Τι χωρίζει έναν Ολλανδό από μια Ιταλίδα;
Υπάρχει επίσης αισθητό χάσμα μεταξύ των φύλων στους πολίτες της ΕΕ, με τους άνδρες (39,5) να αναμένεται να εργάζονται κατά μέσο όρο περίπου τέσσερα χρόνια περισσότερο από τις γυναίκες (35,4).
Οι άνδρες στην Ολλανδία (45,9), τη Σουηδία και τη Δανία (και οι δύο 44,5) και την Ιρλανδία (43,4) έχουν τον μεγαλύτερο εργασιακό βίο. Οι μικρότερες προσδοκώμενες διάρκειες εργασιακού βίου για τους άνδρες καταγράφονται στη Βουλγαρία (35,9 έτη), τη Ρουμανία (36,0) και την Κροατία (36,3), σύμφωνα με τη Eurostat.
Την ίδια στιγμή, οι γυναίκες εργάζονται για τα περισσότερα χρόνια στη Σουηδία (42,3 έτη), την Ολλανδία (41,9) και την Εσθονία (41,8), ενώ τις μικρότερες διάρκειες εργασιακού βίου στην ΕΕ έχουν οι γυναίκες στην Ιταλία (28,4), τη Ρουμανία (29,1) και την Ελλάδα (31,8).
Η Eurostat επισημαίνει ότι τα στοιχεία δεν αντανακλούν τα νόμιμα όρια συνταξιοδότησης, τους πολιτικούς στόχους ή κάποια δεσμευτική ένδειξη για το πόσο πρέπει ή οφείλουν να εργάζονται οι άνθρωποι. Αντίθετα, περιγράφουν τα παρατηρούμενα πρότυπα συμμετοχής στην αγορά εργασίας.
Παρόλα αυτά, είναι γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν γενικευμένες δημογραφικές πιέσεις, με κυριότερες το αυξημένο προσδόκιμο ζωής και τα μειωμένα ποσοστά γεννήσεων.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, οι κυβερνήσεις καταφεύγουν ολοένα και περισσότερο σε αντιδημοφιλή μέτρα, όπως η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, ο περιορισμός των δυνατοτήτων πρόωρης εξόδου και η αύξηση των εισφορών, προκειμένου να μετριάσουν την πίεση στα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας και υγείας.