Από τον Μαραντόνα που περνά μισή την Αγγλία ως την κεφαλιά του φαν Πέρσι: πέντε στιγμές Μουντιάλ που καμία περίληψη αγώνα δεν αποδίδει.
Υπάρχουν γκολ που απλώς μπαίνουν και γκολ που μένουν στην ιστορία. Στα Μουντιάλ, όπου κάθε αγώνας μπορεί να είναι ο τελευταίος, η διαφορά ανάμεσά τους είναι συνήθως ξεκάθαρη: τα πρώτα τα θυμάται ο πίνακας, τα δεύτερα τα θυμούνται όλοι.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Αυτή είναι η λίστα μας με τα πέντε γκολ που κανένας φίλαθλος του ποδοσφαίρου, από όποια χώρα κι αν είναι, δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
1. Diego Maradona, (México, 1986)
Ας ξεκινήσουμε από εκείνο για το οποίο δεν χωρά καμία συζήτηση. Το γκολ του Maradona απέναντι στην Αγγλία στα προημιτελικά του Μουντιάλ του Μεξικού το 1986 θεωρείται σχεδόν οικουμενικά το καλύτερο γκολ στην ιστορία της διοργάνωσης.
Τέσσερα λεπτά νωρίτερα είχε σκοράρει με το χέρι και ο κόσμος δεν είχε ακόμη προλάβει να χωνέψει το σκάνδαλο, όταν ο Αργεντινός πήρε την μπάλα στο δικό του μισό και άρχισε την κούρσα του. Ξεκίνησε από τη δική του πλευρά του γηπέδου, έκανε μια απολαυστική προσποίηση για να ξεφορτωθεί δύο Άγγλους αμυντικούς και στη συνέχεια μια έκρηξη ταχύτητας τον έφερε απέναντι στον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον, που επίσης δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα.
Τα νούμερα του γκολ τρομάζουν: έξι αντίπαλοι ξεπερασμένοι, περίπου 60 μέτρα τρεξίματος και ένα γκολ που χάρισε στην περιγραφή του Βίκτορ Ούγο Μοράλες μια θέση ανάμεσα στις πιο μυθικές και αξέχαστες στην ιστορία του ποδοσφαίρου («βarrilete cósmico, ¿de qué planeta viniste?»). Υπάρχουν πιο τεχνικές περιγραφές, αλλά καμία τόσο εύστοχη.
2. Carlos Alberto, (México, 1970)
Αν του Μαραντόνα είναι το καλύτερο ατομικό γκολ της ιστορίας, εκείνο του Κάρλος Αλμπέρτο στον τελικό του 1970 θεωρείται γενικά το καλύτερο ομαδικό γκολ που σημειώθηκε ποτέ σε Μουντιάλ.
Η Βραζιλία προηγούνταν 3-1 της Ιταλίας και το Κύπελλο ήταν ουσιαστικά δικό της, αλλά αποφάσισε να ολοκληρώσει το έργο της με έναν σχεδόν εξωφρενικό τρόπο. Τοστάο, Μπρίτο, Κλοντοάλντο, Ζέρσον και ο Πελέ, που έδωσε την μπάλα χωρίς καν να κοιτάξει, συμμετείχαν όλοι στη φάση πριν εμφανιστεί ο αρχηγός από δεξιά και τη στείλει με κανονιά στο «παράθυρο». 107.000 άνθρωποι στο Εστάδιο Αζτέκα είδαν ζωντανά ένα από τα γκολ που, από μόνο του, δικαιολογεί να βλέπεις ποδόσφαιρο σε ασπρόμαυρο.
3. Dennis Bergkamp, (Francia, 1998)
Ο Μπέργκαμπ ήταν διάσημος για δύο πράγματα: την κομψότητά του με την μπάλα και τον τρόμο του για τα αεροπλάνα. Το Μουντιάλ της Γαλλίας το 1998, ευτυχώς για όλους τους Ευρωπαίους, ήταν εύκολα προσβάσιμο με τρένο. Στα προημιτελικά με αντίπαλο την Αργεντινή, με το σκορ ισόπαλο στο 90ό λεπτό, ο Φρανκ ντε Μπουρ έβγαλε μια μακρινή μπαλιά 60 μέτρων προς την περιοχή της Αργεντινής. Ο Μπέργκαμπ την κατέβασε με ένα απίθανο πρώτο κοντρόλ, άδειασε τον Ρομπέρτο Αγιάλα και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με το εξωτερικό του ποδιού.
Όλα σε μία κίνηση, σε λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα, με την πρόκριση να κρίνεται. Είναι το γκολ που δείχνει ότι το ταλέντο και η ψυχραιμία μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο και να εμφανίζονται σε τόσο κρίσιμες στιγμές όσο μια νοκ άουτ αναμέτρηση.
Για κακή τύχη της ολλανδικής εθνικής ομάδας, στα ημιτελικά βρέθηκε απέναντι στη Βραζιλία του «jogo bonito» και, παρότι κατάφερε να κρατήσει την ισοπαλία μέχρι το τέλος της παράτασης, τα πέναλτι την άφησαν εκτός διοργάνωσης και, τελικά, την έστειλαν στην τέταρτη θέση μετά την ήττα από την Κροατία.
4. Robin van Persie, (Brasil, 2014)
Το γκολ που κανείς στην Ισπανία δεν ήθελε να δει. Η «Λα Ρόχα» μπήκε στον αγώνα ως παγκόσμια πρωταθλήτρια και δις πρωταθλήτρια Ευρώπης. Στο 44ο λεπτό, ο Ντέιλι Μπλιντ έβγαλε μια μακρινή μπαλιά και ο φαν Πέρσι, ο «ιπτάμενος Ολλανδός», αιφνιδίασε τον Ίκερ Κασίγιας και ολόκληρο τον πλανήτη με μια ψαροβουτιά-κεφαλιά που κατέληξε στα δίχτυα.
Το εμβληματικό χτύπημα των χεριών ανάμεσα στον φαν Πέρσι και τον ομοσπονδιακό τεχνικό Λουίς φαν Χάαλ στο τέλος του αγώνα έμεινε ως μία από τις εικόνες του τουρνουά. Το γκολ έφερε ξανά το σκορ στα ίσια και ήταν το σημάδι ότι κάτι πολύ άσχημο πλησίαζε για τη Λα Ρόχα. Η Ισπανία τελικά έχασε με 5-1 και αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων. Κάτι αδιανόητο για εκείνους τους «τρελούς κοντούς» που μας είχαν κάνει να φωνάζουμε «πρωταθλητές» σε τρεις διεθνείς διοργανώσεις στη σειρά.
5. James Rodríguez, (Brasil, 2014)
Το Μουντιάλ της Βραζιλίας το 2014 ήταν, χωρίς να το ξέρει κανείς τότε, η επίσημη παρουσίαση του Χάμες Ροντρίγκες στον ποδοσφαιρικό κόσμο. Στους «16», ο Κολομβιανός κοντρόλαρε την μπάλα με το στήθος, γύρισε γύρω από τον εαυτό του και εξαπέλυσε ένα σουτ στην κίνηση, βολέ, αδύνατο να αποκρουστεί από τον τερματοφύλακα Φερνάντο Μουσλέρα.
Το γκολ αυτό του χάρισε το βραβείο Πούσκας εκείνη τη χρονιά και ο Χάμες ολοκλήρωσε τη διοργάνωση ως πρώτος σκόρερ, με έξι γκολ και δύο ασίστ, οδηγώντας την Κολομβία μέχρι τα προημιτελικά. Η νοτιοαμερικανική ομάδα είχε την ίδια μοίρα με την Ολλανδία στο Μουντιάλ του 1998 και αποκλείστηκε από τη Βραζιλία.
Δεν ήταν όμως όλα κακά νέα. Ο μέσος έκανε τόσο καλό Μουντιάλ που εκείνο το καλοκαίρι υπέγραψε στη Ρεάλ Μαδρίτης. Λίγα ντεμπούτα ήταν τόσο πειστικά.
Δεν γινόταν να παραλείψουμε το γκολ που χάρισε στην Ισπανία το πρώτο της αστέρι. Η ομάδα του Vicente del Bosque βρισκόταν σε περηφάνια. Είχε σπάσει την «κατάρα» των προημιτελικών κερδίζοντας με το ελάχιστο διαφορά την Παραγουάη, χάρη σε γκολ του Νταβίντ Βίγια στο 82ο λεπτό. Είχε ρίξει στο καναβάτσο τον γίγαντα Γερμανία με γκολ του «τρελού κοντού» Πουγιόλ και απέμενε μόνο ένα ακόμη βήμα.
Λένε ότι τα καλά πράγματα αργούν να έρθουν και η εθνική ταλαιπωρήθηκε όσο δεν πάει. Μια αμφισβητούμενη διαιτησία, ένα χτύπημα στο στήθος του Τσάμπι Αλόνσο που δεν τιμωρήθηκε με απευθείας κόκκινη κάρτα, οδήγησαν τη «Λα Ρόχα» σε μια παράταση που έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ.
Κι όμως, στο 115ο λεπτό ο Νάβας ξεκινά σχεδόν από τη Σεβίλλη και φτάνει μέχρι τη μεσαία γραμμή των Ολλανδών, ένα σκληρό μαρκάρισμα και ένα παραλίγο γλίστρημα κάνουν όλους να φοβηθούν τα χειρότερα, αλλά η μπάλα φτάνει στον Ινιέστα, που την αφήνει με τακουνάκι. Η μπάλα καταλήγει στον Τόρες στην αριστερή πλευρά, ο οποίος κάνει μια μισή σέντρα, η άμυνα διώχνει και ο Σεσκ βλέπει τον Ινιέστα αμαρκάριστο, αφήνοντας τον Καστιγιάνο να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί της ιστορίας.
Ο «6» της Ισπανίας το έκανε «όπως στο Στάμφορντ Μπριτζ» και έκανε όλους τους Ισπανούς να χάσουν τη φωνή τους εκείνη την 11η Ιουλίου 2010.
Αναγκαστήκαμε να περιοριστούμε μόνο σε πέντε. Μένουν απ’ έξω ο Άρτσι Γκέμιλ να χορεύει ανάμεσα σε τρεις Ολλανδούς το 1978, το φοβερό γκολ του Αλ Οουαϊράν διασχίζοντας μισό γήπεδο το 1994, το απίθανο ψαλιδάκι του Ρισάρλισον στο Κατάρ το 2022. Η λίστα θα μπορούσε να έχει 20 ονόματα. Αυτό είναι, στο τέλος, το μόνο καλό με το ότι υπάρχουν ήδη τόσα Μουντιάλ στο αρχείο: ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο γκολ;