Οι αποδόσεις των ευρωπαϊκών ομολόγων υποχώρησαν την Παρασκευή, μετά τις έντονες πωλήσεις της εβδομάδας, ενώ στις ΗΠΑ τα Treasuries ανήλθαν σε νέα υψηλά και τα στεγαστικά επιτόκια έφτασαν το 7%, το υψηλότερο επίπεδο από την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ.
Η μικρή ανάκαμψη στις ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων το πρωί της Παρασκευής έρχεται έπειτα από μία από τις πιο απότομες πτώσεις των τελευταίων ετών.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η απόδοση του γαλλικού 10ετούς OAT διαπραγματευόταν γύρω στο 4,67% το πρωί της Παρασκευής, από περίπου 4,7% νωρίτερα, ενώ η απόδοση του γερμανικού 10ετούς Bund διαμορφωνόταν γύρω στο 3,59%, από 3,61%.
Το περιθώριο μεταξύ του γαλλικού και του γερμανικού 10ετούς κόστους δανεισμού, ο πιο καθαρός δείκτης του κινδύνου που τιμολογούν οι επενδυτές για το Παρίσι, ξεπέρασε αυτή την εβδομάδα τις 110 μονάδες βάσης, στο υψηλότερο επίπεδο από την κρίση χρέους της ευρωζώνης το 2012.
Η κίνηση αυτή αντανακλά τις ανησυχίες των επενδυτών για το γαλλικό χρέος και τους εκλογικούς κινδύνους, που εντάθηκαν περαιτέρω μετά την υποβάθμιση της Γαλλίας από τον οίκο αξιολόγησης Scope. Οι επενδυτές σταθμίζουν επίσης τον κίνδυνο ενός δεύτερου γύρου στις προεδρικές εκλογές του 2027 ανάμεσα στην άκρα δεξιά και την άκρα αριστερά. Το κόστος ασφάλισης του γαλλικού χρέους έναντι χρεοκοπίας έχει επίσης αυξηθεί στο υψηλότερο επίπεδο σχεδόν δεκαετίας.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη ιστορία εκτυλίσσεται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η απόδοση του 30ετούς αμερικανικού κρατικού ομολόγου ανέβηκε αυτή την εβδομάδα στο υψηλότερο επίπεδο από το 2004, αγγίζοντας περίπου το 5,5%, καθώς η νέα άνοδος των τιμών του πετρελαίου ενέτεινε τις ανησυχίες για επίμονο πληθωρισμό και αυξανόμενο δημόσιο χρέος.
Η απόδοση του 10ετούς Treasury, που λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για τα στεγαστικά δάνεια στις ΗΠΑ, έφτασε σε επίπεδα που είχαν να εμφανιστούν από το 2007.
Οι Αμερικανοί αγοραστές κατοικιών νιώθουν την ευρύτερη άνοδο του κόστους δανεισμού: το μέσο επιτόκιο για στεγαστικό 30ετούς διάρκειας έφτασε αυτή την εβδομάδα το 7%, περίπου μία ποσοστιαία μονάδα πάνω από το επίπεδο στο οποίο βρισκόταν πριν αρχίσει ο πόλεμος με το Ιράν, και διαμορφώθηκε στο υψηλότερο επίπεδο από τότε που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβε καθήκοντα, τον Ιανουάριο του 2025.
Γιατί πέφτουν μαζί ομόλογα και μετοχές
Το ασυνήθιστο είναι ότι τα ομόλογα έχουν πάψει να λειτουργούν ως ασφαλές καταφύγιο ακριβώς τη στιγμή που οι μετοχές κλονίζονται.
«Τα ομόλογα και οι μετοχές πέφτουν λόγω του πληθωρισμού», δήλωσε ο Νικ Σόντερς, διευθύνων σύμβουλος της διαδικτυακής επενδυτικής πλατφόρμας Webull UK.
Οι ενεργειακές αναταράξεις και ο πόλεμος έχουν ωθήσει τις τιμές υψηλότερα, ενώ η ανάπτυξη έχει επιβραδυνθεί, και υπό κανονικές συνθήκες η πτώση των μετοχών θα έστελνε τους επενδυτές στα ομόλογα. Αυτή τη φορά, με τα επιτόκια να μην υποχωρούν, «το παραδοσιακό ασφαλές καταφύγιο» είναι λιγότερο ελκυστικό.
Ο Σόντερς παρέπεμψε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ένας αντίστοιχος συνδυασμός ενεργειακών σοκ και πιέσεων στους μισθούς εκτόξευσε τις αποδόσεις των βρετανικών κρατικών ομολόγων, ενώ οι μετοχές υποχώρησαν κατά 73%, αν και σημείωσε ότι οι σημερινές οικονομίες είναι πολύ λιγότερο εξαρτημένες από το πετρέλαιο και οι αγορές εργασίας διαθέτουν περισσότερο «μαξιλάρι» για να απορροφήσουν τον υποβόσκοντα πληθωρισμό.
Τα ομόλογα συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό, ο χρυσός και άλλα περιουσιακά στοιχεία που κινούνται ανεξάρτητα από τις μετοχές προσφέρουν κάποια προστασία, είπε ο Σόντερς, αν και πρόσθεσε ότι «θα ήταν λάθος να εγκαταλείψουμε εντελώς τα ομόλογα».
Η Oxford Economics υιοθετεί πιο ψύχραιμη στάση απέναντι στη γενικότερη κίνηση.
«Θεωρούμε την άνοδο των επιτοκίων σε μεγάλο βαθμό προσωρινή, καθώς αντανακλά κυρίως μια επανατιμολόγηση των αντιδράσεων της νομισματικής πολιτικής στις εκτινασσόμενες τιμές της ενέργειας», ανέφεραν οι επικεφαλής οικονομολόγοι Ρικάρντο Αμάρο και Ντάνιελ Κραλ. Προσέθεσαν ότι τα περισσότερα δημόσια οικονομικά μπορούν να απορροφήσουν υψηλότερα επιτόκια, δεδομένου ότι η μέση διάρκεια του χρέους τους είναι μεγάλη.
Ωστόσο, η Γαλλία και, σε μικρότερο βαθμό, η Ιταλία αποτελούν εξαίρεση. Σε ένα δυσμενές σενάριο, και οι δύο θα «χρειαστεί να σφίξουν τη δημοσιονομική πολιτική κατά περισσότερο από μία ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ, ώστε να αντισταθμίσουν μια διαρκή άνοδο του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους», όπως ανέφεραν οι οικονομολόγοι. Η Ισπανία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία βρίσκονται σε καλύτερη θέση για να αντέξουν την πίεση.