Η Κολομβιανή σταρ επιστρέφει στην Ισπανία μετά από οκτώ χρόνια, με 12 εμφανίσεις στη Μαδρίτη που γιορτάζουν τη λατινική κουλτούρα, ενώνουν γενιές γυναικών και κάνουν μια δύσκολη περίοδο της ζωής της σόου μουσικής και ελευθερίας.
Υπάρχουν κορίτσια που μόλις ξεπερνούν το ένα μέτρο ύψος. Γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι οι μητέρες τους και άλλες που θα μπορούσαν να είναι οι γιαγιάδες τους. Υπάρχουν Κολομβιανές, Βενεζουελάνες, Περούβιες και Ισπανίδες, αλλά και Γερμανίδες, Ολλανδές και Δανέζες. Κάποιες φοράνε μοβ περούκες. Άλλες, φούστες με νομίσματα. Πολλές, χρυσόσκονη. Και όταν αρχίζουν τα ουρλιαχτά, για λίγες ώρες όλες γίνονται το ίδιο: λύκαινες.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η Shakira δεν ήθελε απλώς να επιστρέψει στην Ισπανία με μια συναυλία. Όχι. Ήθελε να επιστρέψει με κάτι μεγαλεπήβολο.
Οκτώ χρόνια μετά την τελευταία της περιοδεία στη χώρα, η Κολομβιανή επέλεξε τη Μαδρίτη για τη μοναδική ευρωπαϊκή σειρά εμφανίσεων της 'Las Mujeres Ya No Lloran World Tour': 12 συναυλίες, πάνω από 600.000 εισιτήρια και ένα προσωρινό στάδιο που στήθηκε αποκλειστικά για εκείνη και τους θαυμαστές της στο νότιο τμήμα της πρωτεύουσας, με περίπου 55.000 θεατές κάθε βράδυ.
Και γύρω από τη σκηνή έχει χτίσει σχεδόν μια ολόκληρη πόλη.
Ονομάζεται Macondo Park, προς τιμήν του σύμπαντος του Gabriel García Márquez, και διαθέτει γαστρονομία, μουσική, λογοτεχνία, παιδικούς χώρους, εκθέσεις και μια δεύτερη σκηνή. Οι πόρτες ανοίγουν ώρες πριν εμφανιστεί η Shakira. Η βραδιά δεν φιλοδοξεί να είναι απλώς μια συναυλία: είναι ένα φεστιβάλ που γιορτάζει την λατινική κουλτούρα, χτισμένο γύρω από μια καλλιτέχνιδα που εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες την εξάγει σε όλο τον κόσμο.
Και η επιλογή της Μαδρίτης επίσης μόνο τυχαία δεν είναι.
Η Shakira έχει εξηγήσει ότι διάλεξε την πρωτεύουσα επειδή εδώ βρήκε κάτι που ήθελε να γιορτάσει: μια πόλη με τεράστια λατινοαμερικανική κοινότητα, όπου η λατινική κουλτούρα είναι πλέον κομμάτι της καθημερινής ταυτότητας και γίνεται αντικείμενο γιορτής.
Όμως είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς μια ακόμη διάσταση αυτής της επιστροφής.
Η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη διατηρούν μια ιστορική αντιπαλότητα που ξεπερνά το ποδόσφαιρο. Και η Βαρκελώνη δεν είναι μια οποιαδήποτε πόλη στη βιογραφία της Shakira: υπήρξε το σπίτι της για πάνω από μία δεκαετία, η πόλη όπου έζησε με τον πρώην σύντροφό της, όπου μεγάλωσαν τα παιδιά της και από την οποία τελικά έφυγε για το Μαϊάμι μετά από έναν επώδυνο χωρισμό.
Τώρα, η μοναδική μεγάλη ευρωπαϊκή «απόβασή» της δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στη Μαδρίτη.
Το συμβολικό φορτίο είναι αναπόφευκτο. Η γυναίκα που άφησε τη Βαρκελώνη μετά από μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της επιστρέφει στην Ισπανία καταλαμβάνοντας για τέσσερα σαββατοκύριακα την αντίπαλη πόλη.
Και η ίδια μοιάζει να απολαμβάνει αυτή την αφήγηση.
«Καλησπέρα, Μαδρίτη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι εδώ», λέει μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Τότε θυμάται κάτι που της είπαν πριν επιστρέψει: «Με τη μούρη που έφυγες, να δεις με τη μούρη που γύρισες».
Από έναν χωρισμό σε μια αγέλη από λύκαινες
Η συναυλία ξεκινά με το 'La fuerte'. Μετά έρχονται τα 'Girl Like Me', 'Las de la intuición' και 'Estoy aquí'. Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά συνυπάρχουν η Shakira της δεκαετίας του ’90, η παγκόσμια σταρ της λάτιν ποπ και η γυναίκα που τα τελευταία χρόνια μετέτρεψε έναν συναισθηματικό χωρισμό σε μουσική.
Μια ψηφιακή Shakira εμφανίζεται στην αρχή ανασυνθέτοντας το ίδιο της το σώμα μέσα από την άμμο. Στη συνέχεια, η πραγματική διασχίζει το κοινό συνοδευόμενη από την αγέλη της πριν φτάσει στη σκηνή. «Δεν υπάρχει τίποτα σαν τη στιγμή που μια λύκαινα ξανασυναντά την αγέλη της», λέει.
Και η αγέλη ανταποκρίνεται. Χορεύουν το 'La tortura'. Φωνάζουν το 'Te felicito'. Ξέρουν το 'TQG'. Γυρίζουν 20 χρόνια πίσω με το 'Hips Don't Lie'. Τραγουδούν το 'Waka Waka'. Ανάμεσα στο ένα τραγούδι και το άλλο χτίζεται σταδιακά μια ιδέα που διαπερνά όλο το σόου: το να πέφτεις δεν σημαίνει ότι μένεις στο έδαφος.
Στη Μαδρίτη, η Shakira παραδέχεται ότι τα τελευταία χρόνια «δεν ήταν εύκολα» και περιγράφει την επιστροφή της στην Ισπανία ως «ένα δώρο». Και μετά ξαναρχίζει να χορεύει.
Οι γυναίκες πια δεν κλαίνε
Υπάρχει κάτι βαθιά γυναικείο σε αυτή τη νύχτα. Όχι επειδή είναι μια γιορτή αποκλειστικά για γυναίκες, αλλά λόγω της αίσθησης ότι εδώ μπορούν να καταλάβουν όλον τον χώρο. Να είναι θορυβώδεις. Αισθησιακές. Γελοίες. Θυμωμένες. Ευάλωτες. Δυνατές. Να φορέσουν μια μοβ περούκα, να κουνάνε τα ισχία τους για δύο ώρες και να χορεύουν δίπλα σε μια άγνωστη.
Κατά τη διάρκεια του σόου εμφανίζεται μια φράση της Isabel Allende που λειτουργεί σχεδόν ως μανιφέστο: «Οι γυναίκες μόνες είμαστε ευάλωτες, αλλά μαζί είμαστε ανίκητες». Και αρκεί να κοιτάξει κανείς γύρω του για να καταλάβει γιατί βρίσκεται εκεί.
Μητέρες που χορεύουν με τις κόρες τους. Παρέες φίλων που αγκαλιάζονται. Γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, χωρών και γλωσσών που τραγουδούν τα ίδια τραγούδια. Για τις Λατίνες, μάλιστα, υπάρχει κάτι ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο σε ένα σόου που δεν αποδυναμώνει ούτε κρύβει την ταυτότητά του: ποπ, ρεγκέτον, σάλσα, μπατουκάδα, κρουστά και γοφοί. Η Μπαρανκίγια είναι παρούσα, παρότι βρισκόμαστε στη Μαδρίτη.
Η φράση που τελικά όρισε αυτή την περίοδο επίσης δεν σκόπευε να είναι διακριτική: «Οι γυναίκες πια δεν κλαίνε, οι γυναίκες τιμολογούν». Και πράγματι, τιμολογούν.
600.000 εισιτήρια: οι γυναίκες επίσης τιμολογούν
Η σειρά εμφανίσεων είναι ταυτόχρονα μια γιγαντιαία οικονομική επιχείρηση. Δώδεκα νύχτες σε τέσσερα συνεχόμενα σαββατοκύριακα. Πάνω από 600.000 εισιτήρια. Ένας χώρος που χτίστηκε ειδικά για το γεγονός και μια εκτίμηση μεταξύ 150 και 200 εκατομμυρίων ευρώ σε άμεσες δαπάνες που συνδέονται με τη Μαδρίτη.
Η Shakira κατάφερε, αντί να γυρίζει την Ευρώπη, να είναι για έναν μήνα η Ευρώπη αυτή που ταξιδεύει μέχρι εκείνη.
Έτσι, η Μαδρίτη μετατρέπεται σε προορισμό για θαυμαστές από δεκάδες εθνικότητες και γενιές. Και η φράση που γεννήθηκε ως απάντηση σε έναν χωρισμό αποκτά εδώ πολύ πιο κυριολεκτικό νόημα.
Οι 10 εντολές μιας λύκαινας
Προς το τέλος της συναυλίας εμφανίζονται στις οθόνες οι δέκα εντολές των λυκαινών. Είναι ο κώδικας αυτής της νέας Shakira: ανεξαρτησία, ελευθερία, σύμπνοια μεταξύ γυναικών και μερικές αναφορές στο παρελθόν της που το κοινό πιάνει αμέσως.
Μία από αυτές προκαλεί ιδιαίτερα τη Μαδρίτη: Μια λύκαινα δεν θα επιθυμήσει τα ξένα αγαθά.
('**Clara-**mente').
Το στάδιο παίρνει φωτιά.
Όσα πριν από λίγα χρόνια γέμιζαν τα πρωτοσέλιδα για την προσωπική της ζωή έχουν πλέον μετατραπεί σε χιούμορ, μουσική και θέαμα. Η Shakira δεν προσπαθεί πια να χωρίσει την προσωπική της ιστορία από τα τραγούδια της: παίζει μαζί της.
Μετά έρχεται το 'Loba'.
Όμως απομένει ακόμη ένα τελευταίο τραγούδι. Και δύσκολα θα μπορούσε να έχει διαλέξει κάποιο άλλο.
Ύστερα από περισσότερες από δύο ώρες που διατρέχει τρεις δεκαετίες καριέρας, η Shakira κρατά για το τέλος τη συνεδρία με τον Bizarrap στην οποία μετέτρεψε τον χωρισμό της με τον Gerard Piqué σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας της.
Τότε δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ξαναφωνάζουν μαζί της: «Οι γυναίκες πια δεν κλαίνε, οι γυναίκες τιμολογούν».
Ο κύκλος κλείνει ακριβώς εδώ και το τελευταίο τραγούδι μοιάζει λες και γράφτηκε για αυτή τη στιγμή. Η Shakira έφυγε από την Ισπανία κλαίγοντας. Επέστρεψε στη Μαδρίτη τιμολογώντας.