«Ο Ναός των Οστών», το δεύτερο μέρος της τριλογίας «28 Χρόνια», είναι μια σκληρή και όμορφη ταινία που κρατά την καλοσύνη σε έναν κόσμο φθαρμένο από την οργή.
Προειδοποίηση: Περιέχει αποκαλύψεις
Υπάρχει μια σκηνή στο The Bone Temple όπου ένας χαρακτήρας, φορώντας ξανθιά περούκα, φόρμα τύπου shell suit και φτερά νεράιδας, κάνει τον χορό του Dipsy από τους Teletubbies, κουνώντας τα οπίσθιά του ενώ οι έντρομοι παρευρισκόμενοι περιμένουν να γδαρθούν ζωντανοί.
Τέτοιος είναι ο αποπροσανατολιστικός σαδισμός της εισόδου της Nia DaCosta στην τριλογία 28 Years: μια σκληρή αλλά πανέμορφη ταινία που κρατιέται θαρραλέα από την καλοσύνη σ’ έναν κόσμο διεφθαρμένο από την οργή και τη νοσταλγική σήψη.
Όταν ξανασυναντάμε τον νεαρό μας ήρωα, τον Spike (Alfie Williams), ο οποίος στο τέλος της προηγούμενης ταινίας επέλεξε να μείνει στην ενδοχώρα μετά τον θάνατο της μητέρας του, τα πράγματα δεν φαίνονται καλά. Έχει απαχθεί από μια βίαιη συμμορία γνωστή ως Jimmies, με αρχηγό τον γλοιώδη Sir Jimmy Crystal (Jack O'Connell, που αποδεικνύει ξανά την ικανότητά του να υποδύεται ψυχρόαιμους αρχηγούς αιρέσεων).
Ο Τζίμι είναι τρελός. Όχι με τον χαριτωμένο, αλλοπρόσαλλο τρόπο, αλλά με τον «ο διάβολος είναι ο πατέρας μου και μου ζήτησε να θυσιάσω ανθρώπους» τρόπο. Το αποκαλεί «φιλανθρωπία», διατάζοντας τους οπαδούς του να ξεκοιλιάζουν μη μολυσμένους ανθρώπους για τον «Old Nick», τον οποίο πιστεύει επίσης ότι ευθύνεται για τον Ιό της Οργής.
Εν τω μεταξύ, ο Ian Kelson (Ralph Fiennes), ένας μοναχικός γιατρός που περνά τις μέρες του γυαλίζοντας οστά για το οστεοφυλάκιό του, δημιουργεί έναν απρόσμενο δεσμό με έναν Άλφα που ξεριζώνει σπονδυλικές στήλες (Chi Lewis-Parry), ο οποίος έχει πλέον εθιστεί στις ενέσεις μορφίνης που χρησιμοποιεί ο Kelson για άμυνα. Μαζί, οι δυο τους παίρνουν τη δόση τους, χαζεύουν τα αστέρια και χορεύουν με μουσική των ‘80s σε παράξενες, γλυκές ανάπαυλες.
Αυτή η διπλή αφηγηματική δομή εκτυλίσσεται με εκρηκτικές αντιπαραθέσεις, με την ανθρώπινη ικανότητα για καλό και για κακό να συγκρούεται τελικά σε έναν φρενήρη χορό με τον διάβολο (με μουσική των Iron Maiden, ούτε λίγο ούτε πολύ).
Όπως και το 28 Years Later, το The Bone Temple μοιάζει πολύ απομακρυσμένο από τους προκάτοχούς του. Η θολή, νευρική υφή των πλάνων του 28 Days Later του 2002 έχει αντικατασταθεί από εικόνες τόσο καθαρές και πολύχρωμες που μοιάζουν να ξεχειλίζουν από την οθόνη με αισθητηριακή ορμή.
Και ύστερα υπάρχουν τα ζόμπι που τρέχουν σαν αφηνιασμένα, κάποτε πυρήνας του τρόμου της σειράς, τώρα απλώς μια ενόχληση στο φόντο καθώς αναδύονται χειρότερες φρίκες.
Ο Ιός της Οργής, πλέον περιορισμένος στα Βρετανικά Νησιά υπό καραντίνα, δεν έχει μόνο γεννήσει αρκετές νέες εξελίξεις των Μολυσμένων, αλλά και ένα μωσαϊκό επιζώντων που παλεύουν να βρουν σκοπό χωρίς τάξη. Κάποιοι κρατιούνται από ό,τι κάποτε τους έκανε ανθρώπους, όπως ο Kelson με το καταφύγιό του γεμάτο βινύλια, ενώ άλλοι ξαναπλάθονται σε ένα διαφορετικό είδος τέρατος, όπως ο Sir Jimmy και οι δολοφονικές του εξάρσεις που καθοδηγούνται από παραληρηματικές αυταπάτες.
Εδώ είναι που η ταινία αποκαλύπτει πώς η τραγωδία μπορεί να γεννήσει επικίνδυνα συστήματα πίστης, υφαίνοντας έναν ιστό από αλληλένδετους χαρακτήρες, των οποίων οι εσωτερικές ζωές στρώνουν το αποκαλυπτικό τοπίο με συναισθηματικό και θεματικό βάθος.
Σε μια εποχή ατελείωτων reboots, remakes και spin-offs, ο σεναριογράφος Alex Garland έχει καταφέρει ό,τι ελάχιστοι άλλοι: ένα σίκουελ που εμπλουτίζει το υπάρχον franchise του, τολμώντας να καθρεφτίσει το σκοτάδι του πραγματικού κόσμου.
Ακόμη παγωμένη στη δεκαετία του 2000, η ταινία μας επιτρέπει να μετρήσουμε τις δικές μας εμπειρίες απέναντι σε εκείνες των χαρακτήρων της, χρησιμοποιώντας τη νοσταλγία για να εξερευνήσει πώς οι άνθρωποι χάνονται σε ροδοχρωματισμένες αναμνήσεις.
Από την φαινομενική ειδωλολατρία του Sir Jimmy προς έναν ατιμασμένο τηλεπαρουσιαστή, μέχρι το εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου όπου ο Samson, ο Άλφα, ανακαλεί μια μακρινή, χαμένη μνήμη, τα κελύφη του παρελθόντος βρίσκονται παντού, στοιχειωμένα από ένα άγνωστο μέλλον.
Υπό τη σίγουρη σκηνοθεσία της DaCosta, η ταινία γίνεται πιο σκοτεινή και πιο αλλόκοτη από ποτέ, προτιμώντας το αργόχτιστο δέος από τα ξαφνικά τρομάγματα, και έναν τόνο που ταλαντεύεται ανάμεσα σε ωμή, αιματηρή τραχύτητα και μαγικό ρεαλισμό, παραπέμποντας στο Love Lies Bleeding ογκώδες φινάλε.
Με άγκυρα μια σαρωτική ερμηνεία του Ralph Fiennes, το The Bone Temple ορμά σε κάτι που μοιάζει με ψύχωση· οι εντυπωσιακές σεκάνς, το αναχρονιστικό σάουντρακ και η μασκαρεμένη κακία εκδηλώνονται ως ένα σουρεαλιστικό είδος Cirque du Satan.
Κάποιοι ίσως θρηνήσουν την έλλειψη εξέλιξης για τον Spike, του οποίου η διαδρομή ενηλικίωσης έθεσε τα συναισθηματικά θεμέλια της προηγούμενης ταινίας. Όμως αυτή η εγκράτεια μοιάζει αναγκαία για μια τριλογία της οποίας η επίδραση ζει στις συναντήσεις της καθ’ οδόν.
Κάθε χαρακτήρας που έχει παρουσιαστεί ως τώρα, όσο μικρός κι αν είναι, υπήρξε ένα ίχνος προς μια νέα κατεύθυνση. Και όπως αποκαλύπτει το φινάλε της ταινίας, επιτέλους πηγαίνουμε ολοκληρωτικά σε κύκλο, πίσω εκεί όπου ξεκίνησαν όλα...
Αν και θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Το φινάλε λέγεται ότι θα κυκλοφορήσει το 2027, με τον Danny Boyle να επιστρέφει στο τιμόνι.
Μέχρι τότε, η δύναμη της σειράς βρίσκεται στα ανησυχητικά ερωτήματα που αφήνει πίσω της. Όλοι θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι, αν βρισκόμασταν αντιμέτωποι με παρόμοιες συνθήκες, θα ήμασταν καλά. Ότι δεν θα καταφεύγαμε στη βία ή την αυτοκαταστροφή. Αλλά αν μας δίδαξε κάτι το να ζούμε μια πραγματική πανδημία, είναι ότι οι πεποιθήσεις των ανθρώπων σπάνια ευθυγραμμίζονται με την αλήθεια.
Ο πόνος γεννά πόνο, που με τη σειρά του οδηγεί σε επίρριψη ευθυνών, και το χάσμα ανάμεσα στην καλοσύνη και τη σκληρότητα μεγαλώνει.
Όπως λέει ο Kelson, «κανείς δεν είναι ο Old Nick. Υπάρχουμε μόνο εμείς».
28 Years Later: The Bone Temple προβάλλεται τώρα στις αίθουσες