Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ πιστεύει ότι οι εξωγήινοι έχουν ήδη επισκεφθεί τη Γη και με τη νέα του ταινία «Ημέρα αποκάλυψης» δοκιμάζει τις αντιλήψεις μας.
Το ζήτημα της εξωγήινης ζωής μόνο άγνωστο δεν είναι στον Στίβεν Σπίλμπεργκ.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης το έχει εξερευνήσει ξανά και ξανά σε όλη την καριέρα του, είτε στο Close Encounters Of The Third Kind, είτε στο E.T., στο War Of The Worlds ή στο Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull. Μέσα από αυτές τις ταινίες, ο Σπίλμπεργκ έχει διαμορφώσει τη φαντασία γενεών θεατών, παρουσιάζοντας συναρπαστικά σενάρια για το πώς θα μπορούσε να είναι η πρώτη επαφή.
Η πιο πρόσφατη ταινία του, το Disclosure Day, εστιάζει επίσης σε εξωγήινους – και συγκεκριμένα σε έναν πληροφοριοδότη που δίνει μάχη με τον χρόνο για να αποκαλύψει μια κυβερνητική συνωμοσία συγκάλυψης της γνώσης για τους εξωγήινους.
Ο Φοξ Μάλντερ θα ήταν περήφανος.
Λίγο πριν από την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες αυτή την εβδομάδα, το CBS News (πηγή στα Αγγλικά) ρώτησε τον Σπίλμπεργκ αν πιστεύει ότι οι εξωγήινοι έχουν έρθει στη Γη.
«Με βάση τα έμμεσα στοιχεία από όλα όσα έχω συγκεντρώσει σε όλη μου τη ζωή, όλους όσοι έχω ακούσει και κάθε ντοκιμαντέρ που έχω δει, καθώς και όλες τις καταθέσεις στο Κογκρέσο που έχω ακούσει, πιστεύω απολύτως ότι έχουν έρθει εδώ και ότι είναι εδώ», απάντησε.
«Και ποιος ξέρει, ίσως να ήταν πάντα εδώ.»
Ενδιαφέρον. Αυτό όμως οδηγεί στο επόμενο ερώτημα: Αν βρίσκονται πράγματι ανάμεσά μας, πώς θα μοιάζουν;
Οι περισσότεροι θα φαντάζονταν αμέσως πλάσματα που δεν διαφέρουν και τόσο από εμάς: χέρια, πόδια, ένα κεφάλι... Πιθανότατα ένα δυσανάλογα μεγάλο, αχλαδόσχημο κεφάλι με τεράστια μάτια, αλλά κεφάλι να ’ναι κι ό,τι να ’ναι.
Γιατί όμως να μοιάζουν καθόλου με εμάς όντα από έναν άλλο πλανήτη ή σύμπαν;
Πιθανότατα επειδή μας καθησυχάζει να προβάλλουμε γνώριμα ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε. Η ανθρωπομορφική απεικόνιση των εξωγήινων καταλήγει να είναι ένας αμυντικός μηχανισμός που μας παρηγορεί. Είναι επίσης ένας μηχανισμός που έχει ενισχυθεί με τα χρόνια από αμέτρητες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Στην πραγματικότητα, πολλά από τα οπτικά μας στερεότυπα προέρχονται από τη δύναμη της κινηματογραφικής φαντασίας, καθώς οι σκηνοθέτες έχουν διαμορφώσει την εικόνα μας για το άγνωστο. Από τους πρώτους κατοίκους της Σελήνης στο A Trip To The Moon του Ζορζ Μελιές το 1902, μέχρι τους μεγαλόμυαλους εισβολείς στο Mars Attacks! και τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια στο The X Files, αναγνωρίζουμε αυτά τα εξωγήινα όντα μέσα από έναν κοινό οπτικό κώδικα.
Καμιά φορά, όμως, το κοινό έρχεται αντιμέτωπο με εκδοχές που αποδομούν όσα θεωρούμε δεδομένα για τις εξωγήινες μορφές ζωής. Ορισμένοι σκηνοθέτες έχουν συμβάλει στην εξέλιξη της κινηματογραφικής απεικόνισης των εξωγήινων και επιδιώκουν να ξεφύγουν από παραλλαγές των στερεοτυπικών «γκρίζων» (E.T., Paul), των ανθρωπόμορφων επισκεπτών από το διάστημα (The Day The Earth Stood Still, The Man Who Fell To Earth) και των ανθρωποειδών τεράτων που υπάρχουν μόνο για να κάνουν το κοινό να χρειάζεται... ενήλικες πάνες (Independence Day, τα ξενομορφικά πλάσματα του franchise Alien).
Ήδη φέτος, το Project Hail Mary μας πρόσφερε μια κάπως ανατρεπτική εκδοχή εξωγήινου με τον Ρόκι, ένα ανθρωπομορφικό κράμα του Thing από τους Fantastic Four και ενός καβουριού. Θα προχωρήσει άραγε ο Σπίλμπεργκ ακόμη παραπέρα, προτείνοντας μια εικόνα που ανατρέπει τον τρόπο με τον οποίο φανταζόμαστε τους κατοίκους του διαστήματος;
Δεν θα αργήσουμε να το μάθουμε... Στο μεταξύ, ακολουθεί μια χρονολογική αναδρομή σε ορισμένες ταινίες που αμφισβήτησαν την κυρίαρχη εικόνα για το πώς μπορεί να μοιάζει και να συμπεριφέρεται μια εξωγήινη φυλή.
«The Blob» (1958): Εξωγήινοι ως άμορφη μάζα
Ο διαγαλαξιακός αντίπαλος στο κλασικό φιλμ τρόμου των 50s The Blob του Ίρβιν Γιούορθ είναι ακριβώς ό,τι υπόσχεται ο τίτλος: μια ζελατινώδης μάζα που παραμένει τρομακτική μέχρι σήμερα, λόγω της άμορφης φύσης της.
Το σιωπηλό, σαρκοβόρο εξωγήινο προσγειώνεται μετεωριτικά στη Γη και κολλάει πάνω σε ζωντανούς οργανισμούς, τους οποίους απορροφά πριν γλιστρήσει προς το επόμενο θύμα του. Όσο περισσότερο τρώει, τόσο περισσότερο μεγαλώνει. Τα σχέδια να το ηλεκτροπληξουν αποτυγχάνουν και, ακόμη κι όταν οι ήρωες καταφέρνουν να παγώσουν το πλάσμα και να το μεταφέρουν με φορτηγό αεροπλάνο στην Αρκτική, το κρύο απλώς σταματά το Blob· δεν το σκοτώνει. Αυτή η συνειδητοποίηση – που πολλοί ερμήνευσαν ως μεταφορά για τον Ψυχρό Πόλεμο, με το Blob να ενσαρκώνει τον κομμουνισμό – συνοδεύεται από την ένδειξη «The End», η οποία μετατρέπεται σε ερωτηματικό πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους.
Η γλιτσιασμένη μορφή του εξωγήινου είναι ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ του «απλό είναι καλύτερο». Με περιορισμένο budget και σοβαρούς τεχνικούς περιορισμούς, η ομάδα ειδικών εφέ της Valley Forge Films έπρεπε να αυτοσχεδιάσει. Έφτιαξαν το Blob από σιλικόνη και πρόσθεταν κόκκινη φυτική βαφή όταν απορροφούσε τα θύματά του. Χρησιμοποίησαν επίσης μινιατούρες, υπερεπέθεταν τη γλίτσα πάνω σε φωτογραφίες και αξιοποίησαν την τεχνική του time-lapse για να επιταχύνουν τις κινήσεις.
Το αποτέλεσμα είναι μια αποτελεσματική και τρομακτική εικόνα ενός άγνωστου είδους, που σε αφήνει να αναρωτιέσαι ποια είναι τα όρια της φυσικής του μορφής και των δυνατοτήτων του.
Πολλές άλλες απεικονίσεις εξωγήινων εμπνεύστηκαν από αυτό το γλοιώδες πλάσμα, όπως η μαύρη, λαδωμένη ουσία στο The X Files, η οποία αποκαλύπτεται ως η εξωγήινη ζωτική δύναμη στην cult τηλεοπτική σειρά. Αργότερα, τα prequel του Alien θα ακολουθούσαν την ίδια λογική με τη μαύρη γλίτσα στα Prometheus και Covenant. Όσο για τον Venom, το συμβιωτικό πλάσμα του είναι ένας ευθύς απόγονος της παρασιτικής μάζας του Blob.
«2001: A Space Odyssey» (1968): Οι εξωγήινοι ως μυστηριώδης μονόλιθος
Μία από τις πιο εντυπωσιακές και ανησυχητικές κινηματογραφικές απεικονίσεις εξωγήινου είναι ο αινιγματικός μαύρος όγκος στο επίκεντρο του κλασικού sci-fi του Στάνλεϊ Κιούμπρικ 2001: A Space Odyssey.
Το αν ο μυστηριώδης μονόλιθος που εμφανίζεται ξαφνικά είναι η πραγματική μορφή των εξωγήινων σηκώνει συζήτηση. Μπορεί να είναι απλώς μια «κάρτα επίσκεψης» που σηματοδοτεί την παρουσία τους. Ξέρουμε όμως ότι αυτή η επιβλητική στήλη επιτελεί πολλαπλές λειτουργίες: προειδοποιεί, διδάσκει διευκολύνοντας εξελικτικά άλματα και λειτουργεί ως μυστηριώδης πύλη που γεννά περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντά.
Αρχικά, στο διήγημα «The Sentinel» του Άρθουρ Κ. Κλαρκ, περιγράφεται ως πυραμίδα· όποια κι αν είναι η ακριβής μορφή, αυτή η γεωμετρική φιγούρα είναι μια ιδιοφυής σύλληψη για το πώς θα μπορούσε να αποτυπωθεί η πρώτη επαφή με μια ανώτερη μορφή ζωής. Ο Κιούμπρικ αποκάλυψε σε συνέντευξή του (πηγή στα Αγγλικά) ότι η απουσία μιας τυπικής, ανθρωπομορφικής εξωγήινης παρουσίας ήταν κεντρική επιλογή: «Από την πρώτη στιγμή που δουλέψαμε πάνω στην ταινία, συζητούσαμε τρόπους να απεικονίσουμε φωτογραφικά ένα εξωγήινο πλάσμα με τρόπο τόσο συγκλονιστικό όσο και το ίδιο το ον».
Η προσέγγιση αυτή ακουμπά μια καθαρά λοβκραφτική χορδή. Ο συγγραφέας φαντασίας Χ. Π. Λάβκραφτ πίστευε πως η πιο ισχυρή μορφή φόβου είναι ο φόβος για το άγνωστο και ότι η δύναμη της φαντασίας υπερνικά οτιδήποτε μπορεί να αποδοθεί υλικά. Στην ουσία, τα μικρά ανθρώπινα μυαλά μας δεν μπορούν ούτε να συλλάβουν ούτε να αποδώσουν δίκαια οποιαδήποτε ενσάρκωση μιας ανώτερης ζωής, πόσο μάλλον να χωρέσουν τον τρόμο που θα προκαλούσε.
Αντιμετωπίζοντας τον «εξωγήινο» ως μια μαύρη πλάκα, ο Κιούμπρικ συνοψίζει αυτή τη σκέψη: «Σύντομα έγινε σαφές ότι δεν μπορείς να φανταστείς το αδιανόητο.» Ο μονόλιθος ενσαρκώνει αυτό το αδιανόητο: ένα ανατριχιαστικό άγνωστο, του οποίου η απλή γεωμετρία φέρνει την καινοτομία παραμερίζοντας τις πιο φανταχτερές και κραυγαλέες απεικονίσεις επισκεπτών από άλλους κόσμους.
«The Thing» (1982): Εξωγήινοι ως αιματηροί μιμητές
Κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά που ο E.T. «τηλεφωνούσε σπίτι του»· στο κλασικό φιλμ τρόμου του Τζον Κάρπεντερ The Thing, η απειλή θυμίζει εκείνη του Invasion of the Body Snatchers, με την έννοια ότι ένα εξωγήινο πλάσμα μπορεί να κρύβεται μπροστά στα μάτια όλων.
Στο remake του 1978 του Invasion of the Body Snatchers, ένα εξωγήινο είδος κυριολεκτικά παίρνει τη θέση του θύματός του και ξεφορτώνεται το παλιό κουφάρι. Στο The Thing, η εξωγήινη μορφή ζωής είναι ένας απροσδιόριστος οργανισμός που μπορεί να μιμείται άλλα όντα: τον σκύλο σου, τον φίλο σου, τον συνάδελφό σου... Και ύστερα, για να εντείνει τον τρόμο, διαστρεβλώνει το σώμα του, τεντώνει το κεφάλι του μέχρι να αποκοπεί και ξεφυτρώνει πόδια αράχνης.
Αυτό το υλικό καθαρού εφιάλτη ήταν ένα εντυπωσιακά ανατριχιαστικό επίτευγμα. Η απουσία μιας σταθερής μορφής εντείνει την παράνοια σε κάθε σκηνή, αφήνοντας το κοινό να τρέμει στη συνειδητοποίηση ότι ελάχιστα είναι αυτά που δεν μπορεί να κάνει – ή να μιμηθεί – το τέρας.
Τα εύσημα ανήκουν στην ομάδα ειδικών εφέ με επικεφαλής τον Ρομπ Μποτίν, η οποία χρησιμοποίησε πρακτικά εφέ για να δημιουργήσει τις αιματηρές μεταμορφώσεις του πλάσματος. Παραμένει μια απεικόνιση εξωγήινου που στηρίζεται στην απόλυτη απροβλεψιμότητα, χαρακτηριστικό πολύ πιο τρομακτικό από οποιοδήποτε φολιδωτό τέρας ή μακρυάκανο θηρίο.
«Attack The Block» (2011): Εξωγήινοι ως υβρίδια λύκου και γορίλα
Ας αφήσουμε κατά μέρος τις υπαρξιακές αγωνίες και τους αιματηρούς σωσίες και ας επιστρέψουμε στα βασικά με το Attack The Block.
Η βασική πηγή έμπνευσης για τα εξωγήινα πλάσματα στην sci-fi κωμωδία του Τζο Κόρνις είναι ο ζωικός κόσμος. Και γιατί όχι; Είναι απολύτως πιθανό οι εξωγήινοι να μοιάζουν περισσότερο με ζώα παρά με ανθρωποειδή.
Το Attack The Block δείχνει τρομακτικά πλάσματα να εισβάλλουν σε ένα συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών στο νότιο Λονδίνο, έτοιμα να δαγκώσουν οτιδήποτε κινείται. Εμφανισιακά μοιάζουν με γορίλες με αγκαθωτό τρίχωμα, κοφτερά νύχια και ένα στόμα γεμάτο βιοφωσφορίζοντα δόντια. Αυτή η τελευταία πινελιά κάνει τους κυνόδοντές τους να ξεχωρίζουν έντονα πάνω στο τρίχωμά τους.
Η ζωώδης φύση των εξωγήινων είναι απλή αλλά αποτελεσματική· στηρίζεται σε μια ωμή αγριότητα με την οποία δεν μπορείς να διαπραγματευτείς.
«Arrival» (2016): Εξωγήινοι ως πολύπλοκοι επταπόδες
Όπως οι γιγάντιοι τρίποδες στο War of the Worlds ή τα επιβλητικά τερατώδη καλαμάρια στο αδίκως παραγνωρισμένο sci-fi διαμάντι του 2011 Monsters του Γκάρεθ Έντουαρντς, έτσι και οι εξωγήινοι στο Arrival εντάσσονται σε μια συγκεκριμένη λοβκραφτική παράδοση.
Η ματιά μας είναι περιορισμένη· βλέπουμε μόνο ό,τι αντικρίζει και η γλωσσολόγος δρ Λουίζ Μπανκς (Έιμι Άνταμς): το κάτω τμήμα των εξωγήινων, αφήνοντας τα υπόλοιπα στη φαντασία μας. Στην πράξη, τους φανταζόμαστε σαν το παράταιρο παιδί μιας φάλαινας και ενός ελέφαντα, αναθρεμμένο από τον Χάρο.
Σε αντίθεση με το γιγάντιο, οβάλ διαστημόπλοιό τους, που το βλέπουμε ολόκληρο, η αδυναμία μας να δούμε πλήρως τα επτάποδα όντα είναι βαθιά αποσταθεροποιητική, καθώς μπορεί να βλέπουμε μόνο ένα απειροελάχιστο μέρος τους. Η πιθανότητα να είμαστε, σε σχέση με αυτά, στο μέγεθος μυρμηγκιού, δύσκολα δεν προκαλεί φόβο...
Έπειτα έρχεται η επαφή. Ενώ πολλοί κινηματογραφικοί εξωγήινοι επικοινωνούν με τους ανθρώπους μέσω της δικής τους γλώσσας ή τηλεπάθειας, τα πλάσματα στο χρονολογικά «στραβό» αριστούργημα του Ντενί Βιλνέβ χρησιμοποιούν μια ουσία σαν μελάνι, που εκτοξεύεται από τα πλοκάμια τους, για να «σχεδιάζουν» τη γλώσσα τους. Ένα οπτικό στοιχείο που αποκαλύπτει πως βιώνουν τη ζωή και τον χρόνο ως έναν κλειστό, επίπεδο κύκλο.
Ο Βιλνέβ και ο σεναριογράφος του Έρικ Χάισερερ – βασιζόμενοι στη θαυμάσια νουβέλα του Τεντ Τσιανγκ «Story of Your Life» – εξερευνούν τα όρια της υπόθεσης Σαπίρ-Γουόρφ, σύμφωνα με την οποία η γλώσσα καθορίζει ή τουλάχιστον επηρεάζει τη σκέψη και την αντίληψή μας. Ο τρόπος που κινηματογραφούνται οι εξωγήινοι καθρεφτίζει τη δική μας αδυναμία κατανόησης και τη σύγχυση που προκαλεί η προσπάθεια επικοινωνίας.
Το Arrival είναι σινεμά που προκαλεί τη σκέψη στο καλύτερό του και παραμένει μία από τις πιο εύστοχες απεικονίσεις εξωγήινης ζωής. Αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα διαγαλαξιακά μας «αντίστοιχα» τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Επιπλέον, ο σχεδιασμός των εξωγήινων σηματοδότησε μια εντυπωσιακή εξέλιξη στην εικόνα των εξωγήινων στο σινεμά, παρουσιάζοντάς τους ως όντα έτη φωτός μακριά από τους στερεοτυπικούς προάγγελους καταστροφής που βλέπουμε σε τόσες ταινίες.
«Annihilation» (2018): Εξωγήινοι ως βιολογική οντότητα που μετασχηματίζει το περιβάλλον
Βασισμένο στα βιβλία του Τζεφ ΒάντερΜίερ, το είδος-μίξερ Annihilation του Άλεξ Γκάρλαντ ακολουθεί μια ομάδα ειδικών που στέλνεται να εξερευνήσει την Περιοχή Χ, μια ζώνη καραντίνας που περιβάλλεται από μια μυστηριώδη «φούσκα» που ονομάζεται «The Shimmer». Η περιοχή άρχισε να επεκτείνεται μετά την πτώση ενός μετεωρίτη στη Γη. Καμία ομάδα δεν έχει μπει ποτέ στο Shimmer και επιστρέψει. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι το DNA της άγριας ζωής έχει αναδιαταχθεί από το εξωγήινο συμβάν.
Το Annihilation προσφέρει μια εξαιρετικά γοητευτική εκδοχή πρώτης επαφής, καθώς είναι απολύτως λογικό ένας μετεωρίτης να φέρει μαζί του το δικό του βιολογικό υλικό. Δεν υπάρχουν μικρά πράσινα ανθρωπάκια που ξεπροβάλλουν από τον βράχο, και τόσο το βιβλίο όσο και η ταινία εξερευνούν τον πολύ πιο σύνθετο τρόπο με τον οποίο οι εξωγήινες δυνάμεις που δρουν δεν χωρούν σε απλά δίπολα παράσιτο/συμβιωτικό ή ξενιστής/εισβολέας. Η ξένη οντότητα απλώς μετασχηματίζει το περιβάλλον, μετατρέποντας οτιδήποτε – ή οποιονδήποτε – βρίσκεται μέσα στη «φούσκα» σε κάτι διαφορετικό. Πείτε το βιολογική μίμηση ή διάθλαση· το κλειδί είναι ότι παραμένει ανεξιχνίαστο.
Επιπλέον, το «εξωγήινο» αυτό δεν έχει κάποιο σκοτεινό σχέδιο. Έπεσε σε έναν ξένο πλανήτη και απλώς λειτουργεί όπως είναι προγραμματισμένο. Ενώ το κοινό έχει μάθει να ρωτά «Γιατί είναι εδώ και τι θέλουν;», το Annihilation απαντά έξυπνα: Τίποτα. Δεν υπάρχει κίνητρο. Απλώς τυχαίνει να βρίσκονται εδώ.
Στην τελική πράξη, η οντότητα παίρνει τη μορφή μιας στροβιλιζόμενης μάζας που γεννά ένα είδος σωσία (με σαφείς συγγένειες με την τελική μορφή του εξωγήινου στο Under The Skin του Τζόναθαν Γκλέιζερ). Η δύναμη του Annihilation έγκειται ακριβώς σε αυτή τη διαρκή επίκληση του λοβκραφτικού κοσμικού τρόμου. Το άγνωστο θα είναι πάντα πιο γοητευτικό και πιο τρομακτικό, και θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι η πρώτη επαφή δεν θα μας άλλαζε. Όχι μόνο ψυχολογικά και φιλοσοφικά, αλλά σε κάθε επίπεδο – και βιολογικά.
«Nope» (2022): Εξωγήινοι ως ιπτάμενο υβρίδιο χταποδιού και πολύχρωμου χαρταετού με πεπτικό σύστημα
Μετά το οσκαρικό Get Out και το θρίλερ σωσίαδων Us, ο Τζόρνταν Πιλ παρουσίασε το Nope, το οποίο συνδυάζει μοτίβα επιστημονικής φαντασίας, κώδικες γουέστερν και στοιχεία τρόμου σε ένα φιλόδοξο σύνολο.
Οι αντιδράσεις στην ταινία ήταν ανάμεικτες. Κάποιοι ένιωσαν ότι προκαλεί την ίδια αίσθηση δέους με το Close Encounters Of The Third Kind· άλλοι τη θεώρησαν κατώτερη από τις προηγούμενες δουλειές του Πιλ. Ωστόσο, δύσκολα αμφισβητείται ότι ο σκηνοθέτης πρόσφερε στο κοινό μια μοναδική εκδοχή για το πώς μπορεί να μοιάζει ένας εξωγήινος.
Ο Πιλ χρησιμοποίησε το «Jean Jacket» / «κακό θαύμα» του για να σχολιάσει την εκμετάλλευση στο Χόλιγουντ, τα δικαιώματα των ζώων και τον ρατσισμό, φροντίζοντας ο σχεδιασμός του πλάσματος να είναι εξίσου περίπλοκος με τα θέματα που θίγει. Ενώ το κοινό έχει συνηθίσει να περιμένει πλάσματα που βγαίνουν από το διαστημόπλοιό τους, εδώ το ίδιο το UFO είναι το εξωγήινο ον – ένα ον που μπορεί να μεταμορφώνεται, ώστε να προσαρμόζεται και να επιτίθεται.
Το αποτέλεσμα είναι βαθιά ανησυχητικό, καθώς η κατανόηση της μορφολογίας και της συμπεριφοράς του πλάσματος αποδεικνύεται δύσκολη – όπως θα έπρεπε, όταν έχεις να κάνεις με ένα άλλο είδος.
Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για το Nope, είναι μία από τις λίγες ταινίες που ασχολούνται ευθέως με τον τρόπο που φανταζόμαστε το θέαμα μιας πιθανής απαγωγής από εξωγήινους. Επιπλέον, ο Πιλ παρουσίασε μια αισθητική όχι μόνο απρόσμενη, αλλά και τολμηρή.
Μένει να δούμε αν ο Σπίλμπεργκ θα καταφέρει να μας προκαλέσει ξανά...
Disclosure Day βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες παγκοσμίως την Παρασκευή 12 Ιουνίου.