Η σπουδαία Δανέζα ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην ταινία «Ξεκινήματα» της Ζανέτε Νόρνταλ
Μια τρυφερή και βαθιά ανθρώπινη ιστορία μας διηγείται η Ζανέτε Νόρνταλ στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, με τίτλο «Ξεκινήματα» (Beginnings).
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η Έινε και ο Τόμας, πρόκειται να πάρουν διαζύγιο, αλλά τα παιδιά τους δεν το γνωρίζουν. Ο Τόμας είναι έτοιμος να μετακομίσει με τη νέα του σύντροφο, όταν ξαφνικά η Έινε παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο. Ώσπου να αναρρώσει, το ζευγάρι αποφασίζει να συνεχίσει να ζει κάτω από την ίδια στέγη. Καθώς αντιμετωπίζουν αυτή τη νέα περίπλοκη πραγματικότητα, ανακαλύπτουν την ελπίδα με τον πιο απρόσμενο τρόπο.
H Τρίνε Ντίρχολμ, η μεγάλη σταρ του δανέζικου σινεμά ερμηνεύει εκπληκτικά την Έινε, μια δυναμική γυναίκα και πετυχημένη επαγγελματία που καταρρέει και προσπαθεί να πατήσει και πάλι στα πόδια της. Δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ ηθοποιίας. Την συναντήσαμε στην ελληνική πρεμιέρα της ταινίας, στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης:
«Όταν η Έινε παθαίνει εγκεφαλικό, φυσικά και δυσκολεύεται πολύ να αποδεχτεί τη νέα της κατάσταση. Έτσι, στην αρχή νιώθει χαμένη, θυμωμένη και πικραμένη. “Γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό σε μένα;” Και δεν μπορεί να δεχτεί ότι πρέπει πλέον να ζήσει μια διαφορετική ζωή. Και μετά, φυσικά, καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, συμβαίνουν πολλά πράγματα, οπότε καταλήγει να αποδέχεται σε μεγαλύτερο βαθμό τη νέα της κατάσταση.
Για τις ανάγκες του συγκεκριμένου ρόλου, έκανα πολλή έρευνα, είδα πολλά ντοκιμαντέρ με διαφορετικές περιπτώσεις και επίσης άρχισα να κολυμπάω, επειδή υπάρχουν κάποιες σκηνές, όπου κολυμπάω με μόνο το μισό σώμα μου, καθώς το άλλο είναι παραλυμένο. Χρειάστηκε να εξασκηθώ σε αυτό για πολύ καιρό, γιατί είναι πραγματικά εξαντλητικό. Αλλά με βοήθησε επίσης να μπω στο ρόλο, γιατί νιώθεις πραγματικά σωματικά πόσο δύσκολο είναι να κάνεις πράγματα, όταν έχεις παραλύσει από το εγκεφαλικό.
Αυτό που θεωρούσα φυσιολογικό και πριν δεν μου περνούσε καν από το μυαλό, έγινε ξαφνικά αγώνας. Λοιπόν, αυτός ήταν ένας καλός τρόπος για μένα να μπω στο πετσί του χαρακτήρα, κάνοντας όλες τις σκηνές κολύμβησης. Και μετά συνεργάστηκα με μια φυσιοθεραπεύτρια που ασχολείται με την αποκατάσταση. Μου έμαθε πώς είναι και πώς πρέπει να φαίνεται, όταν πρέπει να περπατήσεις για πρώτη φορά, μετά το εγκεφαλικό. Πώς είναι όταν δεν μπορείς να κουνήσεις το χέρι σου. Ξέρετε, τέτοια πράγματα. Και για μένα και για την σκηνοθέτιδα, φυσικά, ήταν πολύ σημαντικό να είναι όσο το δυνατόν πιο αληθινό».
Τα «Ξεκινήματα» είναι παράλληλα μια βαθιά συγκινητική εξερεύνηση της ταυτότητας, της αγάπης και της ανθεκτικότητας. Η ταινία αφηγείται μια ιστορία που στην πραγματικότητα υμνεί τη ζωή. Μιλάει για το πώς κάποιος μπορεί να χάσει τον εαυτό του, αλλά να τον ξαναβρεί μέσα από την αγάπη που δίνει και λαμβάνει, προσφέροντας μια αχτίδα ελπίδας ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Πώς ένα σοβαρό περιστατικό υγείας μπορεί να γίνει αφορμή για μια νέα αρχή.
Ταυτόχρονα η Δανέζα σκηνοθέτις αναδεικνύει το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά όλων των μελών της οικογένειας, καθώς πρέπει να αντιμετωπίσουν τη νέα κατάσταση:
«Είναι μια ταινία για τις οικογένειες. Όλοι θα αντιμετωπίσουμε κρίσεις κάποια στιγμή. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη ζωή. Συμβαίνουν διάφορα πράγματα, που δεν τα περιμένουμε. Και πρέπει να βρούμε ο ένας τον άλλον με ένα νέο τρόπο. Και αυτό είναι που συμβαίνει και στην οικογένεια της ταινίας. Και ακολουθούμε και τα τέσσερα μέλη της. Έχεις την αίσθηση ότι είσαι σχεδόν μαζί με την οικογένεια και ότι είσαι κι εσύ μέρος αυτού που συμβαίνει. Έτσι ένιωσα όταν την είδα, παρόλο που παίζω στην ταινία. Αλλά έχει πραγματικά μια αίσθηση ντοκιμαντέρ, χωρίς όμως να είναι ντοκιμαντέρ. Εξακολουθεί να είναι μυθοπλασία, είναι ακόμα ταινία, αλλά δίνει πραγματικά μια αίσθηση πραγματικότητας.
Ο τίτλος, «Ξεκινήματα», για μένα είναι αυτό για το οποίο μιλάει η ταινία. Είναι όλα τα νέα ξεκινήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στη ζωή. Στην ταινία, αυτό είναι πολύ συγκεκριμένο: πώς μαθαίνεις να δουλεύεις για πρώτη φορά ξανά, μετά το εγκεφαλικό. Αλλά και με μεταφορικό τρόπο, πώς γίνεσαι μια νέα εκδοχή της μητέρας που είσαι, πώς αποδέχεσαι ένα νέο σώμα, πώς ξεκινάς ίσως ξανά από την αρχή με τον σύντροφό σου. Πρέπει να εφευρίσκουμε διαρκώς νέες εκδοχές του εαυτού μας, στη διάρκεια της ζωής μας, άλλοτε με τη θέλησή μας και άλλοτε λόγω απρόσμενων καταστάσεων. Για μένα λοιπόν είναι μια ταινία για τα ξεκινήματα με έναν πιο υπαρξιακό τρόπο» τονίζει η Τρίνε Ντίρχολμ.
Ποια ήταν όμως η μεγαλύτερη υποκριτική πρόκληση για την έμπειρη ηθοποιό;
«Λοιπόν, στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα σε αυτή την ταινία ήταν να μην υποδυθώ τον ρόλο. Εννοώ, πάντα το προσπαθούμε αυτό. Πάντα προσπαθώ να βάλω στην άκρη το εγώ μου και να δω τον κόσμο από την οπτική γωνία του χαρακτήρα και μετά να εξερευνήσω την κατάσταση, όταν είμαι στο πλατό. Αλλά εδώ, κατά κάποιον τρόπο, ήταν πολύ σημαντικό για μένα απλά να είμαι, όχι να υποδύομαι, να είμαι. Είναι πάντα έτσι, αλλά εδώ ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί μπορεί εύκολα, να χάσεις το μέτρο και να γίνει υπερβολικός στο παίξιμό σου. Και πραγματικά δεν το ήθελα αυτό. Απλά ήθελα να είναι όσο το δυνατόν πιο αληθινό το παίξιμό μου. Και φυσικά, είναι πρόκληση να δουλεύεις με το μισό σου σώμα».
Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Πανόραμα του 75ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Bερολίνου. Τα «Ξεκινήματα» προβάλλονται στους ελληνικούς κινηματογράφους από την Πέμπτη 16 Απριλίου.