Νέες κατευθυντήριες γραμμές της Καθολικής Εκκλησίας ορίζουν ιατρικές και ηθικές παραμέτρους για μεταμοσχεύσεις ζωικών οργάνων σε ανθρώπους
Η Καθολική Εκκλησία δεν αντιτίθεται στη χρήση ζώων ως πηγή οργάνων, ιστών ή κυττάρων για μεταμοσχεύσεις σε ανθρώπους και ζητεί να εφαρμόζονται τα ίδια βιοηθικά πρότυπα που ισχύουν για όλες τις ιατρικές παρεμβάσεις.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Καθώς οι ιατρικές πρακτικές που περιλαμβάνουν ζώα προοδεύουν και διαδίδονται, το Βατικανό παρουσίασε την Τρίτη 24 Μαρτίου νέο κείμενο της Παπικής Ακαδημίας για τη Ζωή, το οποίο περιγράφει τις ιατρικές και ηθικές παραμέτρους αυτών των παρεμβάσεων.
«Η καθολική θεολογία δεν θέτει απαγορεύσεις, για θρησκευτικούς ή τελετουργικούς λόγους, στη χρήση οποιουδήποτε ζώου ως πηγής οργάνων, ιστών ή κυττάρων για μεταμόσχευση σε ανθρώπους», αναφέρει το κείμενο.
Το Βατικανό πρόσθεσε ότι τα ηθικά ζητήματα που αφορούν τη ξενομεταμόσχευση, δηλαδή τη μεταμόσχευση οργάνων, ιστών ή κυττάρων από ένα είδος σε άλλο, δεν μπορούν να απαντηθούν χωρίς αναστοχασμό πάνω στο ανθρώπινο πρόσωπο και στα ζώα που παρέχουν το μόσχευμα.
Οι κατευθυντήριες γραμμές, που συντάχθηκαν με τη συμβολή ειδικών από την Αυστρία, την Ιταλία, τις Κάτω Χώρες και τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπαγορεύτηκαν από την ανάπτυξη της βιοτεχνολογίας τις τελευταίες δεκαετίες, η οποία φέρνει τις καινοτομίες πιο κοντά στην κλινική εφαρμογή.
Ενώ οι μεταμοσχεύσεις οργάνων χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο ως θεραπευτική επιλογή, ο αριθμός των επεμβάσεων περιορίζεται από την έλλειψη ανθρώπινων οργάνων, ιστών και κυττάρων, σημείωσε το Βατικανό.
Έρευνες έχουν δείξει ότι ο αριθμός των μεταμοσχεύσεων οργάνων καλύπτει μόλις μεταξύ 5% και 10% της παγκόσμιας ζήτησης.
Η ξενομεταμόσχευση θα μπορούσε να προσφέρει απεριόριστη διαθεσιμότητα οργάνων, ιστών και κυττάρων για μεταμόσχευση, αμβλύνοντας τη «χρόνια» έλλειψη ανθρώπινων δοτών, αναφέρεται στο κείμενο.
Ωστόσο, όσον αφορά τη χρήση ζώων, το Βατικανό υπογράμμισε ορισμένες προϋποθέσεις: οι επεμβάσεις πρέπει να πραγματοποιούνται μόνο όταν είναι αναγκαίες και εύλογες, να αποφεύγονται οι γενετικές τροποποιήσεις που θα μπορούσαν να αλλοιώσουν τη βιοποικιλότητα και να προλαμβάνεται κάθε περιττός πόνος για τα ζώα.
Οι ξενομεταμοσχεύσεις θα πρέπει να ελαχιστοποιούν κάθε πιθανότητα να τροποποιηθεί ή να επηρεαστεί σκόπιμα το γονιδίωμα του λήπτη, σύμφωνα με το κείμενο.
«Για παράδειγμα, είναι υψίστης σημασίας να απορρίπτεται η ξενομεταμόσχευση εγκεφαλικών κυττάρων που συνδέονται με τη γνωστική λειτουργία από ζώα στον ανθρώπινο εγκέφαλο, εάν δεν μπορεί να διασφαλιστεί η προσωπική ταυτότητα του ασθενούς», έγραψαν οι συντάκτες.
Αντίθετα, κυτταρικές θεραπείες στον εγκέφαλο που αποσκοπούν στη διόρθωση λειτουργικών διαταραχών, όπως η νόσος Πάρκινσον, μέσω έγχυσης κυττάρων επινεφριδίων χοίρου, θεωρείται πολύ απίθανο να δημιουργούν έναν τέτοιο κίνδυνο και θα μπορούσαν να κριθούν ηθικά αποδεκτές από την Καθολική Εκκλησία.