Είτε κλέβετε τα τσιπς κάποιου είτε είστε το θύμα, νέα έρευνα δίνει απάντηση: το κλεμμένο φαγητό φαίνεται να έχει πάντα καλύτερη γεύση.
Κάποιοι θα έλεγαν ότι οι πατάτες τηγανητές είναι η παγκόσμια γλώσσα της αγάπης. Αγαπημένες από σχεδόν όλους, είναι το είδος του φαγητού που φέρνει τον κόσμο κοντά, μέσα από έναν χαρούμενο δεσμό χρυσαφένιου λαδιού. Εκτός αν, βέβαια, κάποιος είναι κλέφτης τηγανητών πατάτων.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Όλοι το έχουμε ζήσει: παραγγέλνεις μια μεγάλη μερίδα πατάτες, ενώ ο συνοδός σου σε διαβεβαιώνει πειστικά ότι δεν θέλει, του φτάνει μόνο η σαλάτα.
Τον ρωτάς αν είναι σίγουρος.
Σου λέει πως είναι.
Μα μόλις φτάσουν οι πατάτες, το φωτοστέφανό του εξαφανίζεται μονομιάς.
Στην αρχή είναι μια δειλή παράκληση για «μόνο μία». Μετά, ίσως για μερικές ακόμη. Και πριν το καταλάβεις, γυρίζεις από την τουαλέτα και βρίσκεις το μπολ σχεδόν άδειο, έχουν απομείνει μόνο λίγες μαλακές, παρατημένες πατατούλες.
Ερευνητές της Ρωσικής Ιατρικής Ακαδημίας αποφάσισαν να εξετάσουν γιατί επιμένει αυτός ο πειρασμός να κλέβουμε πατάτες και αν μια «ηθική παραβίαση» μπορεί να ενισχύσει την απόλαυση της γεύσης.
Για τις ανάγκες της μελέτης, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Food Quality and Preference, οι ερευνητές σέρβιραν σε καθέναν από τους 120 συμμετέχοντες την ίδια μερίδα πατάτες, πρώτα κατευθείαν από τους ίδιους και στη συνέχεια ως προσφορά από ένα άλλο άτομο.
Τέλος, τους ζητήθηκε να κλέψουν κρυφά πατάτες από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες, σε σενάρια τόσο υψηλού όσο και χαμηλού ρίσκου.
Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να βαθμολογήσουν τη νοστιμιά των πατατών σε κλίμακα από το ένα έως το εννιά, και οι κλεμμένες αναδείχθηκαν συνολικά οι πιο γευστικές.
Ενδιαφέρον είναι ότι όσο μεγαλύτερος ήταν ο κίνδυνος να τους πιάσουν, τόσο μεγαλύτερη ήταν και η ευφορία από τις πατάτες, με τις κλεμμένες να βαθμολογούνται κατά 40% υψηλότερα σε γεύση, τραγανότητα και αλμυρότητα σε σχέση με εκείνες που σερβίρονταν κανονικά.
Σύμφωνα με τους ίδιους, ο συνδυασμός έξαψης και ενοχής από το κρυφό τσιμπολόγημα των απαγορευμένων πατατών έκανε την κατανάλωσή τους ακόμη πιο συναρπαστική.
Τα αποτελέσματα μπορεί επίσης να συνδέονται με τη λεγόμενη νοοτροπία σπανιότητας, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλός μας γίνεται πιο αγχωμένος και φοβισμένος όταν κάτι λείπει, κάνοντάς μας πιο ανταγωνιστικούς και παρορμητικούς.
Το ίδιο ισχύει για καθετί απαγορευμένο. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό συχνά ως «απαγορευμένος καρπός», σημαίνει ότι όταν μας λένε πως κάτι δεν επιτρέπεται, αποκτά αμέσως μεγαλύτερη αξία και γίνεται πιο επιθυμητό.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι η νοοτροπία σπανιότητας μπορεί επίσης να μειώσει την ικανότητά μας να συμπονούμε τον πόνο των άλλων, ή, σε αυτή την περίπτωση, την ενόχλησή τους.
Οι συγγραφείς της μελέτης αναφέρουν ότι τα ευρήματά τους διευρύνουν «την κατανόησή μας για το πώς οι καθημερινές παραβάσεις ενεργοποιούν τα κυκλώματα ανταμοιβής» και προσφέρουν βαθύτερη γνώση στη συμπεριφορική ψυχολογία και στις νοητικές διεργασίες που βρίσκονται πίσω από τις διατροφικές μας συνήθειες.
Και παρότι είναι μάλλον απίθανο αυτό να αποτρέψει κάποιον από το να κλέβει τις πατάτες σου, οι επίδοξοι κλέφτες έχουν τουλάχιστον μια καλή δικαιολογία για την επόμενη φορά.