Ζώα στην αστική ανάπτυξη: το «κοινοβούλιο» ζώων του Μιλάνου δίνει φωνή σε περιστέρια, αλεπούδες και έντομα.
Το Δημαρχείο του Μιλάνου έχει πλημμυρίσει από κελαηδήματα, καθώς περιστέρια, βάτραχοι, χρυσόψαρα και σκαθάρια τρέχουν να πάρουν τις θέσεις τους.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Συγκεντρώνονται για το πρώτο Κοινοβούλιο των Ζωντανών Ειδών, με την ελπίδα να πείσουν τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων να τους λαμβάνουν υπόψη όταν αποφασίζουν τι και πού θα χτίσουν στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας.
Καθένα από τα πενήντα ζώα, με φωνή ανθρώπινων εκπροσώπων που φορούν μάσκες και επιλεγμένα λόγω της ευαλωτότητάς τους στην αστική ανάπτυξη, έχει το Μιλάνο ως σπίτι του, ζώντας στα κτίρια, τα πάρκα και τις υδάτινες όχθες της πόλης.
Ένας εκπρόσωπος των σταχτάρων καταγγέλλει την κατεδάφιση του Σταδίου Σαν Σίρο, που χιλιάδες άτομα του είδους του χρησιμοποιούν ως τόπο φωλιάσματος. Αφού έχει αγνοηθεί από την UEFA για τον τελικό του Champions League και το Euro 2032, το γήπεδο ποδοσφαίρου βρίσκεται στο στόχαστρο του Δημοτικού Συμβουλίου λόγω της μη βιώσιμης αύξησης του κόστους διαχείρισης και συντήρησης.
Μια αλεπού παίρνει τον λόγο εκ μέρους των υπόγειων κατοίκων, ζητώντας να δοθεί προτεραιότητα στους πράσινους διαδρόμους αντί για νέους υπαίθριους χώρους στάθμευσης. Και η επαναλειτουργία των καναλιών Navigli, που καλύφθηκαν με άσφαλτο στα τέλη της δεκαετίας του 1920, όταν οι σιδηρόδρομοι τα κατέστησαν περιττά, αποτελεί αντικείμενο έντονης συζήτησης. Ένα κοίπου, ένα μεγάλο, ημιυδρόβιο τρωκτικό, ενθουσιάζεται με την προοπτική ενός νέου υδάτινου σπιτιού· ένας εκπρόσωπος των μικρών θηλαστικών αντιτίθεται πεισματικά στη δημιουργία νέων αστικών φραγμών.
Παρότι τα θέματα είναι σοβαρά, η συνεδρίαση έχει κωμικό τόνο, προσφέροντας στους ανθρώπινους προστάτες της πόλης έναν παιχνιδιάρικο, συνεργατικό χώρο για να φανταστούν τις ανησυχίες των άφωνων κατοίκων της.
Υπέρ μιας πιο αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων και ζώων
Πρόκειται για συνεργασία μεταξύ του Εργαστηρίου Πολεοδομικού Σχεδιασμού του Πολυτεχνείου του Μιλάνου, του Piccolo Teatro di Milano και του Δήμου Μιλάνου. Η πρωτοβουλία αποτελεί συνέχεια του πρότζεκτ «Ζώα στην πόλη», που νωρίτερα φέτος «κατέλαβε» το μουσείο σύγχρονης τέχνης Fondation Cartier στο Παρίσι.
Στη γαλλική έκθεση, ο σχεδιαστής Αντρέα Μπραντζι και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μιλάνου και αρχιτέκτονας των κάθετων κήπων Στέφανο Μποέρι, τα δημιουργικά μυαλά πίσω από το πρότζεκτ, διερεύνησαν πώς ο πολεοδομικός σχεδιασμός θα μπορούσε να ενθαρρύνει μια πιο αρμονική συνύπαρξη ανθρώπων και άγριας ζωής.
Η έκθεση περιλάμβανε παιχνιδιάτικα κολάζ, όπου απρόσμενα ζώα ήταν ψηφιακά τοποθετημένα πάνω σε εικόνες μνημείων και λεωφόρων του Παρισιού, δημιουργώντας ένα νέο όραμα για την πόλη.
Βασισμένο σε αυτήν την ιδέα, το πιο πρόσφατο μέρος του πρότζεκτ στο Μιλάνο είναι ταυτόχρονα έκθεση και ερευνητικό εγχείρημα, που εξετάζει πώς ο πολεοδομικός σχεδιασμός μπορεί να γίνει πιο ευαίσθητος στις ανάγκες των μόνιμων και μεταναστευτικών ζωικών ειδών της πόλης.
Δίνοντας φωνή στα «αόρατα» ζώα
Οι διοργανωτές του Κοινοβουλίου ελπίζουν ότι οι συμμετέχοντες θα φύγουν με μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στις ανάγκες των αστικών ειδών και θα τα λαμβάνουν υπόψη όταν παίρνουν αποφάσεις που επηρεάζουν ολόκληρο το οικοσύστημα.
«Η δυνατότητα να δημιουργηθεί ένας χώρος που δίνει φωνή στα συχνά αόρατα πλάσματα που συνυπάρχουν μαζί μας στο Μιλάνο, πέρα από το ότι μας βοηθά να αναγνωρίσουμε την πληθώρα της μη ανθρώπινης ζωής που υπάρχει στον αστικό χώρο, μπορεί να συμβάλει σε μια πιο ενημερωμένη προσέγγιση στις μεγάλες αποφάσεις που επηρεάζουν το μέλλον των πόλεών μας», λέει ο Στέφανο Μποέρι.
Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη «γενναία επιλογή» να μετατραπούν ορισμένα σημεία του Μιλάνου, όπως το πρώην συγκρότημα Marchiondi Spagliardi, ένα βρουταλιστικό «σχολείο ζωής» για νέους από μειονεκτικές ομάδες, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Βιτοριάνο Βιγκανό τη δεκαετία του 1950 και εγκαταλελειμμένο τη δεκαετία του ’80, σε «κόμβους για την προστασία και την ενίσχυση της αστικής βιοποικιλότητας», προτείνει ο Ματέο Μοσκατέλι, ο οποίος συνέβαλε στον συντονισμό της εκδήλωσης.
Η αποκατάσταση εγκαταλελειμμένων κτιρίων και υποβαθμισμένων οικοσυστημάτων στη φυσική τους κατάσταση μπορεί, όπως υποστηρίζει, «να βοηθήσει στη μείωση των συγκρούσεων μεταξύ ανθρώπων και μη εξημερωμένων ειδών και να εμπλουτίσει την οικολογική κληρονομιά της πόλης».
«Η πόλη, ως ένας συμπεριληπτικός τόπος, είναι και πρέπει ολοένα περισσότερο να γίνεται χώρος ικανός να υποδέχεται και να προστατεύει τον ζωικό κόσμο», λέει η Ελένα Γκράντι, αρμόδια δημοτική σύμβουλος για το Περιβάλλον και τους Πράσινους Χώρους του Δήμου Μιλάνου. «Ο χώρος μας είναι και δικός τους χώρος, γι’ αυτό οφείλουμε να προστατεύσουμε αυτή τη μεγάλη κληρονομιά βιοποικιλότητας».