Γενετικές παραλλαγές ίσως εξηγούν γιατί οι ασθενείς ανταποκρίνονται διαφορετικά στα δημοφιλή φάρμακα αδυνατίσματος, δείχνει νέα μελέτη
Τα φάρμακα απώλειας βάρους (αγωνιστές) όπως τα Ozempic, Mounjaro και Zepbound έχουν αλλάξει ριζικά τη διαχείριση του βάρους και την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Ωστόσο, δεν είναι εξίσου αποτελεσματικά για όλους τους ασθενείς· ορισμένοι χάνουν λιγότερο από 5% του σωματικού τους βάρους, ενώ άλλοι πάνω από 20%.
Σύμφωνα με ερευνητές του μη κερδοσκοπικού ινστιτούτου 23andMe Research Institute, τα γονίδια φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο στο γιατί αυτά τα φάρμακα απώλειας βάρους, αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1, λειτουργούν καλύτερα σε ορισμένους ανθρώπους απ’ ό,τι σε άλλους, καθώς και στις διαφορές που παρατηρούνται στις ανεπιθύμητες ενέργειες.
«Η αγορά είναι γεμάτη προϊόντα και φάρμακα για την απώλεια βάρους, αλλά η προσέγγιση στη διαχείριση του βάρους βασίζεται συνήθως στη μέθοδο δοκιμής και λάθους», δήλωσε η Νούρα Αμπούλ-Χουσν, επικεφαλής ιατρική σύμβουλος στο 23andMe Research Institute.
«Αυτό μπορεί να ωθήσει τους ανθρώπους να ξεκινούν θεραπεία με μεγάλο βαθμό αβεβαιότητας και μη ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά την αποτελεσματικότητα και τις πιθανές παρενέργειες».
Οι αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 είναι μια κατηγορία φαρμάκων που κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται χορτάτοι για περισσότερη ώρα, μιμούμενοι τη δράση της ορμόνης GLP-1, την οποία ο οργανισμός παράγει φυσιολογικά και συμβάλλει στη ρύθμιση της όρεξης και του σακχάρου στο αίμα.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature (πηγή στα Αγγλικά), ανέλυσε γενετικούς δείκτες και τις εμπειρίες ασθενών που έκαναν χρήση φαρμάκων GLP-1. Στη συνέχεια εντόπισε ένα σύνολο γενετικών παραλλαγών που θα μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί η ανταπόκριση στα φάρμακα κατά της παχυσαρκίας διαφέρει από ασθενή σε ασθενή.
Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από σχεδόν 28.000 συμμετέχοντες που είχαν χρησιμοποιήσει τουλάχιστον μία φορά ορισμένα από τα πιο συχνά χορηγούμενα φάρμακα για απώλεια βάρους. Οι συμμετέχοντες δήλωσαν ότι λάμβαναν φάρμακα GLP-1 για διάμεσο χρονικό διάστημα 8,3 μηνών.
Διαπίστωσαν ότι μια παραλλαγή αλλαγής αμινοξέος (missense) στο γονίδιο GLP1R συνδεόταν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των φαρμάκων GLP-1. Τα άτομα που έφεραν ένα αντίγραφο της παραλλαγής του υποδοχέα GLP-1 rs10305420 έχασαν, κατά μέσο όρο, 0,76 κιλά περισσότερα σε διάστημα περίπου οκτώ μηνών θεραπείας σε σύγκριση με όσους δεν είχαν κανένα αντίγραφο.
Μια άλλη παραλλαγή στον υποδοχέα γαστρικού ανασταλτικού πολυπεπτιδίου (GIPR) συσχετίστηκε με ναυτία και εμέτους σε άτομα που λάμβαναν τιρζεπατίδη (όπως τα Mounjaro ή Zepbound), χωρίς όμως να επηρεάζει την ποσότητα βάρους που έχαναν.
Δεν εξηγούνται όλα από τα γονίδια
Οι συγγραφείς της μελέτης θεωρούν ότι τα ευρήματα ανοίγουν τον δρόμο για πιο εξατομικευμένη θεραπεία, προειδοποιούν όμως ότι το μέγεθος των γενετικών επιδράσεων είναι σχετικά μικρό και απαιτείται περαιτέρω έρευνα.
Σύμφωνα με τη Μαρί Σπρέκλι, υπεύθυνη ερευνητικών προγραμμάτων στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη, τα αποτελέσματα παρέχουν βιολογικά εύλογες ενδείξεις ότι οι γενετικές διαφοροποιήσεις συμβάλλουν στη μεταβλητότητα της ανταπόκρισης.
«Ωστόσο, το μέγεθος αυτών των γενετικών επιδράσεων είναι μικρό από κλινική άποψη», είπε. «Στις κλινικές δοκιμές, η συνήθης απώλεια βάρους με αυτά τα φάρμακα είναι της τάξης του 10-15%, οπότε μια διαφορά μικρότερη του 1 κιλού ανά αλληλόμορφο είναι περιορισμένη».
Η Σπρέκλι πρόσθεσε ότι άλλοι παράγοντες, όπως το φύλο, το είδος του φαρμάκου, η δόση και η διάρκεια της θεραπείας, φαίνεται να εξηγούν πολύ μεγαλύτερο μέρος αυτής της μεταβλητότητας.
«Από τη δική μου σκοπιά, αυτό δείχνει προς ένα πολύ ελπιδοφόρο μέλλον», δήλωσε ο Κριστόμπαλ Μοράλες, επικεφαλής της μονάδας μεταβολικής υγείας, διαβήτη και παχυσαρκίας στο νοσοκομείο Vithas της Σεβίλλης και μέλος της Ισπανικής Εταιρείας για τη Μελέτη της Παχυσαρκίας (SEEDO).
Ο Μοράλες πρόσθεσε ότι η δυνατότητα πρόβλεψης της ανταπόκρισης στη θεραπεία μέσω της φαρμακογονιδιωματικής, δηλαδή της μελέτης του πώς η γενετική σύσταση ενός ατόμου επηρεάζει την ανταπόκρισή του στα φάρμακα, αποτελεί σημαντικό ορόσημο.
Αυτό επιτρέπει μια πιο ακριβή προσέγγιση όχι μόνο στην επιλογή των θεραπειών, αλλά και στη βελτιστοποίηση της χρήσης τους, διαχωρίζοντας όσους ανταποκρίνονται από όσους δεν ανταποκρίνονται και εντοπίζοντας εκείνους με αυξημένο κίνδυνο παρενεργειών.