Για περισσότερους από τρεις αιώνες, το Les Invalides φιλοξενεί τους τραυματίες στρατιώτες, τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος και τα θύματα των βομβιστικών επιθέσεων στο Μπατακλάν
Κάθε χρόνο, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι επισκέπτονται το Les Invalides, με τον εντυπωσιακό επιχρυσωμένο θόλο και τον τάφο του Ναπολέοντα. Αλλά πίσω από τη μεγαλοπρεπή πρόσοψη αυτού του εμβληματικού κτιρίου κρύβεται μια πολύ λιγότερο γνωστή αποστολή: να χρησιμεύει ως σπίτι και νοσοκομείο για τραυματισμένους στρατιώτες και θύματα πολέμου.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Μια αποστολή που ξεκίνησε από τον Λουδοβίκο ΙΔ' τον 17ο αιώνα (το Institution nationale des Invalides υποδέχτηκε τους πρώτους πρώην στρατιώτες του το 1974) και η οποία συνεχίζεται 350 χρόνια αργότερα.
«Το Les Invalides είναι ένα μοναδικό μέρος, ένας μαγικός, απίστευτος και μεγαλοπρεπής χώρος για δύο λόγους», λέει ο στρατηγός Κριστόφ ντε Σαντ Καμά, στρατιωτικός αξιωματικός που υπηρετεί ως διοικητής του Les Invalides. «Ο πρώτος είναι ότι ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ' το έχτισε, και ως εργαλείο του βασιλιά, έπρεπε να είναι μεγαλοπρεπές. Ήταν ένα εργαλείο επικοινωνίας για όλο τον κόσμο, ώστε να γνωρίζουν ότι ο Λουδοβίκος ΙΔ' έχτιζε κάτι για τους παλιούς του στρατιώτες», εξηγεί.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι χτίστηκε «για ανθρώπους που το άξιζαν», λέει ο στρατηγός. ο Κριστόφ ντε Σαντ Καμά, προσθέτει: «Ήταν λοιπόν μια χειρονομία ευγνωμοσύνης από την πλευρά του κράτους. Στην πραγματικότητα, ήταν η πρώτη κοινωνική πρωτοβουλία του κράτους, διότι πριν από αυτό, μόνο οι θρησκευτικές κοινότητες που φιλοξενούσαν τους τραυματίες. Εδώ, το κράτος είπε: «Θα τους φροντίζω για το υπόλοιπο της ζωής τους, μέχρι να πεθάνουν».
Ηρεμία μετά τη φρίκη του Ολοκαυτώματος
Οι γερασμένες εγκαταστάσεις υποβάλλονται τώρα σε μεγάλη ανακαίνιση που χρηματοδοτείται από το κράτος και εκτιμάται ότι θα κοστίσει 100 εκατομμύρια ευρώ.
Όμως οι εγκαταστάσεις συνεχίζουν να εκπληρώνουν την ιδρυτική αποστολή του Βασιλιά Ήλιου. Σήμερα, 64 άτομα διαμένουν εντός των τειχών της, συμπεριλαμβανομένων επιζώντων του Ολοκαυτώματος και αμάχων θυμάτων συγκρούσεων ή επιθέσεων, οι οποίοι λαμβάνουν εξαιρετικά εξατομικευμένη μακροχρόνια φροντίδα που απαιτεί πολύπλοκη υλικοτεχνική υποδομή.
Μεταξύ των ενοίκων του Les Invalides είναι και η Ζινέτ Κολίνκα (Ginette Kolinka), 101 ετών, η διάσημη επιζήσασα του στρατοπέδου Άουσβιτς-Μπίρκεναου.
Στα 98 της χρόνια, η Εσθέρ Σενό έχει επίσης κάνει αυτό το κτίριο το τελευταίο της μέρος για ανάπαυση. Γεννημένη από Πολωνοεβραίους γονείς, συνελήφθη σε ηλικία 15 ετών στο Παρίσι και απελάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1943. Μαζί με περίπου 1.000 άλλους ανθρώπους, η Σενό μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Mauthausen στην Αυστρία. «Μόνο δύο από εμάς επέστρεψαν», λέει σήμερα.
Όταν επέστρεψε στη Γαλλία 17 μήνες αργότερα**, ζύγιζε μόλις 32 κιλά. Στα στρατόπεδα έχασε δεκαεπτά μέλη της οικογένειάς της, συμπεριλαμβανομένων των γονέων της και των έξι αδελφών της.**
Εκτός από το θάνατο του συζύγου της και τα προβλήματα υγείας της, η Σενό επέλεξε το Les Invalides για να ακολουθήσει τα βήματα του αδελφού της, ο οποίος πολέμησε στη 2η γαλλική τεθωρακισμένη μεραρχία που βοήθησε στην απελευθέρωση της Γαλλίας. Έζησε εκεί για δέκα χρόνια τη δεκαετία του 2000. «Τον επισκεπτόμουν τακτικά και εκείνη την εποχή, φυσικά, ήταν υπέροχο. Καθώς μεγάλωνα και βρέθηκα μόνη μου, αποφάσισα να έρθω εδώ γιατί γνώριζα αρκετούς ανθρώπους... Ήρθα εδώ», εξήγησε.
Ένα σπίτι για τραυματισμένους στρατιώτες
Η ηρεμία που επικρατεί έρχεται σε αντίθεση με τη φασαρία της αυλής. Η ιατρική ομάδα εργάζεται μαζί με αξιωματικούς με στρατιωτική στολή, κάτι που δείχνει το ειδικό καθεστώς του ιδρύματος.
Ο αρχιδεκανέας Μικαέλε Ίβα, που τραυματίστηκε σε ατύχημα με αλεξίπτωτο στη Γκαμπόν το 2021, είναι επίσης ένας από τους 64 ενοίκους. Με την πάροδο του χρόνου, έχει σφυρηλατήσει δεσμούς με άλλους ενοίκους. «Αυτό έχει γίνει πραγματικά η δεύτερη οικογένειά μας», λέει. «Μοιραζόμαστε ευτυχισμένες και δύσκολες στιγμές».
Ο Ίβα, ο οποίος χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο, εξασκείται στην ξιφασκία, την τοξοβολία και το γκολφ με τον αθλητικό σύλλογο Invalides. Εκπροσωπεί το ίδρυμα σε εθνικές τελετές.
Το πνεύμα αλληλεγγύης τον βοηθά να θυμάται τη στρατιωτική του ζωή. «Στηρίζουμε ο ένας τον άλλον στις δύσκολες στιγμές, γιατί πρέπει να σηκωθούμε ξανά όρθιοι παρά τους τραυματισμούς μας. Πρέπει να συνεχίσουμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον, ό,τι κι αν συμβεί. Αυτό είναι μέρος του να είσαι στρατιώτης», εξηγεί.
Ο άνδρας που υπηρέτησε στο ιατρικό σύνταγμα και συμμετείχε σε πολλές γαλλικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό δήλωσε ότι συγκινείται από την αναγνώριση που δείχνει το έθνος μέσω της φροντίδας που του παρέχει.
Μια άποψη που συμμερίζονται και οι φροντιστές. «Αφιερωνόμαστε σ' αυτούς ψυχή τε και σώματι», διαβεβαιώνει ο Μουσταφά Νασέτ, συντονιστής νοσηλευτών στο κέντρο διαμονής από το 2014. «Είναι ο τρόπος που το έθνος ευχαριστεί για όλα όσα έχουν κάνει».
Εξειδικευμένο ίδρυμα για σοβαρές αναπηρίες
Το ίδρυμα λειτουργεί ως εξειδικευμένο νοσοκομείο για σοβαρές αναπηρίες, με εξειδίκευση στην προσθετική και την αποκατάσταση. Διεξάγει έρευνα με στόχο τη βελτίωση της κινητικότητας των ακρωτηριασμένων και των χρηστών αναπηρικών αμαξιδίων.
Οι ιατρικές ομάδες του περιέθαλψαν ορισμένα από τα θύματα των επιθέσεων στο Μπατακλάν. Αλλά σήμερα, οι ιατρικές ομάδες αντιμετωπίζουν μια νέα πρόκληση.
«Κάθε σύγκρουση αφήνει το δικό της σημάδι και καμία δεν σβήνει την προηγούμενη», εξηγεί ο στρατηγός Σιλβάν Ασέ, διευθυντής του Institution nationale des Invalides.
«Το 1914, εμφανίστηκαν τα "gueules cassées" (σπασμένα άκρα). Υπήρχαν ήδη πριν από αυτό. Απλώς δεν επέζησαν. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, άρχισαν να επιβιώνουν άνθρωποι με κακώσεις του νωτιαίου μυελού, παραπληγικοί και τετραπληγικοί. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, εμφανίστηκαν πολλαπλοί ακρωτηριασμοί σε κλίμακα που δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ πριν", απαριθμεί. «Η σημερινή υπογραφή είναι το ψυχολογικό τραύμα», καταλήγει ο στρατηγός Σιλβάν Ασέ.
Το έθνος φροντίζει τους στρατιώτες του για περισσότερα από 350 χρόνια και παραμένει προσηλωμένο σε αυτή την αποστολή, διαβεβαιώνει ο διοικητής του Les Invalides. «Αυτό επιτρέπει στους στρατιώτες σε ενεργό υπηρεσία να αναπτύσσονται με τη γνώση ότι αν τους συμβεί κάτι, η Γαλλία θα είναι εκεί».